یعنی چه
واژه «عسعسه» از لغات خاصی است که در دسته اضداد قرار میگیرد؛ یعنی همزمان به دو معنای ضد هم به کار میرود: یکی روی آوردن و آغاز تاریکی شب و دیگری پشت کردن و رو به زوال رفتن شب در آستانه سپیده دم.
تفرظ
این واژه در اصل یک مصدر یا فعل عربی (عَسْعَسَ) است که در زبان فارسی با تنوین یا به صورت اسم مصدر با هاء بیان حرکت تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، پاسخ دقیق این واژه ۵ حرفی «عسعسه» است که به معنای تاریک شدن یا گذشتن شب میآید.
به انگلیسی
بسته به اینکه واژه در کدام یک از دو معنای متضاد خود (آمدن شب یا رفتن شب) به کار رود، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای آن وجود دارد.
به عربی
عسعسه در لغت عرب به معنی حرکت و گشتزنی رقیق تاریکی در ابتدا یا انتهای شب است.
به فارسی
معادلهای فارسی مستقیم این واژه شامل تاریک شدن هوا، رو به پایان رفتن شب، دگرگونی شب و تیره شدن محیط است.
در قرآن
این واژه تنها یکبار در قرآن کریم آمده است. بیشتر مفسران به قرینه آیه بعدی (والصبح إذا تنفس) آن را به معنی «پشت کردن و به آخر رسیدن شب» معنا کردهاند تا با آمدن صبح تناسب داشته باشد.
نماد چیست
در ادبیات، عرفان و تصویرسازیهای قرآنی، عسعسه نماد ابهام، خفا، تحول، تغییر حالت و تاریکیهای رو به زوال است که نویدبخش دمیدن صبح و آگاهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عسعسه
واژه «عسعسه» از ریشه عربی (ع س ع س) وارد زبان و ادبیات فارسی شده و یکی از کلمات شگفتانگیز لغوی است؛ چرا که در دسته «اضداد» قرار دارد. این کلمه همزمان میتواند به معنای روی آوردن شب (آغاز تاریکی) و پشت کردن شب (پایان تاریکی و نزدیک شدن به صبح) باشد. در واقع این واژه حرکت آرام و متسلل تاریکی رقیق را در مرز میان روز و شب توصیف میکند.
بیشترین شهرت این واژه به دلیل کاربرد منحصربهفرد آن در آیه ۱۷ سوره مبارکه تکویر است که خداوند به شب در حال دگرگونی سوگند یاد میکند. در جدول کلمات متقاطع نیز این واژه ۵ حرفی به عنوان پاسخی برای مفاهیمی چون تاریک شدن شب یا شبگردی استفاده میشود.