معنی مه چیست؟ مترادف و متضاد آن

معنی

واژه «مه» در زبان فارسی سه معنای اصلی و مجزا دارد. در پرکاربردترین معنای علمی و روزمره، به توده غلیظی از ذرات بسیار ریز آب یا غبار در هوا گفته می‌شود که باعث کاهش دید افقی می‌شود. در ادبیات فارسی، این واژه مخفف «ماه» (قمر زمین) است و در معنای سوم، به صورت «مِه» (در مقابل کِه) به معنای بزرگ، سرور، پیر و فرمانروا به کار می‌رود.

یعنی چه

عبارت «مه» بسته به تلفظ و متن، نشان‌دهنده ابهام و تاریکی هوا به دلیل تجمع بخار (مِه)، یا توصیف‌کننده زیبایی و روشنایی معشوق (مَه)، و یا نشان‌دهنده برتری، پیشکسوتی و ریاست یک شخص در میان گروهی از افراد (مِه) است.

مترادف

برای معنای هواشناسی کلماتی چون میغ و نزم، برای معنای بزرگی کلماتی چون مهتر و سرور، و برای معنای نجومی کلمات قمر و بدر مترادف‌های اصلی هستند.

متضاد

در برابر پدیده مه، هوای صاف و آفتابی قرار دارد. در معنای بزرگی، واژه‌های کِه و کهتر متضاد آن هستند و در ادبیات، خورشید در تقابل با مَه (ماه) می‌آید.

هم خانواده

کلمات هم‌خانواده براساس سه ریشه مجزا شکل گرفته‌اند: واژه‌های اقلیمی مانند مه‌آلود، واژه‌های مربوط به بزرگی مانند مهستان و مهین، و اسامی و واژه‌های مربوط به ماه مانند مهتاب.

ریشه

در معنای توده بخار، این واژه ریشه در زبان پهلوی دارد و با «میغ» هم‌ریشه است. در معنای بزرگ، از ریشه اوستایی و پارسی باستان (mathista) به معنی بزرگ‌ترین می‌آید که در پارسی میانه به meh تبدیل شده و با Magnus لاتین و Mega یونانی هم‌ریشه است.

جمله سازی

در جدول

در جدول‌های کلمات متقاطع، اگر پرسش درباره 'ابر نزدیک زمین'، 'مخفف ماه' یا 'بزرگ در برابر که' باشد و پاسخ دو حرفی خواسته شود، کلمه مورد نظر «مه» است.

به انگلیسی

بسته به متن، واژه انگلیسی مناسب تغییر می‌کند؛ برای پدیده‌های جوی غلیظ از Fog و کم‌تراکم از Mist استفاده می‌شود.