یعنی چه
واژه «ا دخان» به احتمال زیاد شکل جداسازیشده یا غلط املایی واژه عربی «الدُّخان» است که در لغت به معنی دود، غبار غلیظ، تنباکو و توتون، و در معنای استعاری قدیمی به مفهوم قحطی و تاریکی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح واژه اصلی آن دُخان (Dokhān) است و همراه با حرف تعریف به صورت اَلدُّخان (Ad-Dokhān) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق پنج حرفی در جدول برای این پرسش «ا دخان» است. همچنین کلمات «دخان» و «دود» نیز از پاسخهای احتمالی و مرتبط دیگر هستند.
به انگلیسی
معادل اصلی و دقیق واژه دخان در زبان انگلیسی Smoke به معنای دود حاصل از سوختن است.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و در این زبان به همان صورت دُخان یا با حرف تعریف به صورت الدُّخان به کار میرود که جمع آن أَدْخِنَة یا دَوَاخِن میشود.
به فارسی
برگردان و برابرهای رایج این واژه در زبان فارسی کلماتی همچون دود، غبار، تتن، توتون و دخانیات هستند.
در قرآن
«الدخان» نام چهل و چهارمین سوره قرآن کریم است. این واژه دو بار به صورت صریح در قرآن آمده است؛ یکبار در سوره فصلت آیه ۱۱ برای توصیف وضعیت گازی و دودمانند آغاز آفرینش آسمانها («وَهِيَ دُخَانٌ») و بار دیگر در سوره دخان آیه ۱۰ به عنوان یکی از نشانههای عذاب و آخرالزمان («بِدُخَانٍ مُبِينٍ»).
نماد چیست
دخان در ادبیات و عرفان نماد تیرگی، حجاب، کدورت قلب و امور فرعی است که مانع دیدن حقیقت و نور اصلی میشوند. همچنین در روایات مذهبی، نمادی از خشم الهی، جنگ، ویرانی و یکی از نشانههای بزرگ برپایی قیامت (اشراط الساعة) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ا دخان
عبارت «ا دخان» در فارسی معیار به این صورت ساختار استانداردی ندارد و به احتمال بسیار زیاد شکل اشتباه یا جداشده کلمه «الدخان» (با حرف تعریف عربی) یا همان واژه «دخان» است. این کلمه در اصل ریشهای عربی دارد و به معنای دود، گازهای برخاسته از آتش و در اصطلاحات متأخر به معنی توتون و تنباکو به کار میرود.
این واژه جایگاه مهمی در فرهنگ اسلامی و قرآنی دارد؛ چرا که سوره چهل و چهارم قرآن به این نام خوانده شده و در متن آیات نیز به عنوان نمادی از حالت اولیه کیهان و همچنین یکی از نشانههای بزرگ آخرالزمان و قیامت از آن یاد شده است. در ساختار پازلها و جداول، عین عبارت «ا دخان» یک پاسخ ۵ حرفی را تشکیل میدهد.
در حوزه ادبیات و عرفان فارسی، دخان اصطلاحی استعاری برای اشاره به ناپایداری، تاری، جهل و منیتهایی است که مانند دودی غلیظ جلوی تابش نور حقیقت را میگیرند و مانع از سلوک معنوی فرد میشوند.