یعنی چه
«پیغوم و پسغوم» یک اصطلاح عامیانه و گونه آوایی-گویشی از «پیغام و پسغام» است که به معنای رد و بدل کردن مستمر پیام، خبررسانی دوطرفه، یا گلهگذاریهای غیرمستقیم میان دو یا چند نفر به کار میرود.
تلفظ
تلفظ محاورهای و عامیانه (تهرانی) این ترکیب به صورت [peyghūm o pasghūm] است که شکل رسمی و مکتوب آن «پیغام و پسغام» (peyghām o pasghām) میباشد.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول «پیغوم و پسغوم» با ۱۱ حرف است. همچنین بسته به تعداد حروف، واژههایی چون پیغام و پسغام یا مکاتبه نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از اصطلاحات مربوط به تبادل مداوم پیام و ارتباطات استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به این واژه از مفاهیم مربوط به خبررسانی و پیامرسانی متقابل استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رسمی این واژه در زبان فارسی شامل پیغام و پسغام، پیامرسانی مستمر، رد و بدل کردن خبر، نامهنگاری و خط و پیام است.
در قرآن
عبارت «پیغوم و پسغوم» یک ترکیب عامیانه، کنایی و بومی زبان فارسی است و هیچگونه کاربرد، ریشه یا عینیتی در قرآن کریم ندارد. با این حال، مفاهیم مرتبط با اصل پیامرسانی در قالب واژگانی چون «رسول» (فرستاده)، «رسالة» (پیام) و «بلاغ» (رساندن پیام) در قرآن مطرح شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل پیغوم و پسغوم
عبارت عامیانه و تهرانی «پیغوم و پسغوم» که صورت رسمیتر آن «پیغام و پسغام» است، یک اصطلاح ترکیبی اتباعی در زبان فارسی به شمار میرود. جزء اول آن یعنی «پیغام» ریشه در فارسی باستان و میانه دارد و جزء دوم یعنی «پسغام»، واژهای اتباعی است که برای تاکید صوتی ساخته شده؛ هرچند برخی آن را به معنای «پاسخِ پیغام» نیز تعبیر کردهاند. این اصطلاح در فرهنگ عامه دلالت بر تبادل غیرمستقیم گلهها، خبرها یا چانهزنیهای کلامی از طریق واسطهها دارد.
از نظر ساختاری این واژه کاملاً ایرانی و بومی است، به همین دلیل در متون مقدسی مانند قرآن وجود ندارد و تنها میتوان معادلهای مفهومی برای آن یافت. در کاربردهای مدرن و جدول کلمات متقاطع، این عبارت ۱۱ حرفی نمادِ ارتباطات پیاپی کلامی و رفتوبرگشتهای خبری میان افراد است.