یعنی چه
الجلود کلمهای عربی و جمع واژه «جِلد» است. این کلمه به معنای پوستها، چرمها و به ویژه پوست بدن انسان یا حیوانات کاربرد دارد. در مفهوم وسیعتر به پوستهای دباغیشده نیز اطلاق میشود.
تلفظ
این واژه به صورت «اَلْجُلُود» تلفظ میشود که در آن حرف جیم و لام دارای حرکت ضمه (ـُ) هستند و واو به صورت کشیده خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه الجلود به عنوان پاسخ برای راهنمای «پوستها» یا «چرمها» به کار میرود و دقیقاً دارای ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، برای اشاره به پوست انسان و حیوان از واژه Skins و برای اشاره به پوستهای چرمی و دباغیشده از Leathers استفاده میشود.
به عربی
واژه الجلود خود ماهیت عربی دارد و جمع «جلد» است. در این زبان، کلماتی مانند البشرات (به معنی ظاهر پوست) یا الأدم به عنوان واژگان نزدیک به آن شناخته میشوند.
به فارسی
معادل مستقیم و دقیق این واژه در زبان فارسی «پوستها» است که در متون کهن و مذهبی به همین صورت عربی نیز به کار رفته است.
در قرآن
این واژه چندین بار در قرآن کریم آمده است؛ از جمله در آیه ۲۱ سوره فصلت که به شهادت دادن پوست انسان علیه خودش در قیامت اشاره دارد («وَقَالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدتُّمْ عَلَیْنَا») و همچنین در آیه ۲۰ سوره حج و آیه ۵۶ سوره نساء که درباره گداختن و تجدید پوست دوزخیان برای چشیدن عذاب است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون ادبی، الجلود نماد راززدایی و رسوایی گناهکاران است؛ چرا که پوست بدن در دنیا ابزار پنهانکاری بوده اما در آخرت به زبان میآید. همچنین نماد مرز میان درون و بیرون یا هویت جسمانی انسان محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الجلود
واژه «الجلود» یک کلمه کلیدی با ریشه عربی (ج-ل-د) است که به معنای پوستها یا چرمها به زبان فارسی وارد شده است. این کلمه در اصل جمع واژه «جلد» بوده و هم در معنای مادی (پوست حیوانات و چرم دباغیشده) و هم در معنای زیستشناختی و انسانی کاربرد دارد.
شهرت عمده این واژه در زبان فارسی به دلیل کاربردهای مکرر و تکاندهنده آن در قرآن کریم است. در آموزههای دینی، این کلمه بازتابدهنده مفهوم شهادت اعضای بدن در روز رستاخیز و همچنین تجدید عذاب گناهکاران است که جلوهای نمادین از رسوایی پنهانکاریهای انسان در دنیا به شمار میرود.
در فرهنگ لغت و مسابقات جدول، الجلود به عنوان یک واژه شش حرفی شناخته میشود که پیوند عمیقی با مفاهیمی چون تجلید کتاب، جلاد و مجلد دارد و در ادبیات نمادی از مرز میان ظاهر و باطن انسان است.