یعنی چه
عجرفة در لغت به معنای خودخواهی و خودبزرگبینی همراه با بیادبی است. این واژه رفتاری را توصیف میکند که در آن فرد با تحقیر و خشونت با دیگران برخورد کرده و در تصمیمگیریها یا کارهای خود دچار شتابزدگی، بیباکی و نقص کار میشود.
تنزّه/تلفظ
این واژه به صورت فتح عین، سكون جیم، فتح راء و فتح فاء (عَجْرَفَة) تلفظ میشود و یک اسم مصدر عربی است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه ۵ حرفی است و معمولاً با راهنماهای «تکبر و خودبزرگبینی»، «غرور» یا «درشتی در سخن» شناخته میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهنده رفتارهای متکبرانه و توأم با بیاحترامی نسبت به دیگران است.
به عربی
در زبان عربی فصیح، این کلمات دقیقترین مترادفها برای رساندن مفهوم عجرفة هستند.
به فارسی
در زبان فارسی، ترادفهای معتبری چون غرور، خود بزرگبینی، جفاکاری، خشونتهای کلامی و رفتارهای مستبدانه به عنوان برگردان این واژه استفاده میشوند.
در قرآن
واژه عجرفة یا مشتقات ریشه رباعی آن در قرآن ذکر نشدهاند؛ اما مفاهیم همسو با آن مانند کِبر، تکبر و استکبار به وفور در آیات نهی شدهاند.
نماد چیست
این کلمه نماد اسطورهای یا حیوانی خاصی ندارد؛ اما در ادبیات سیاسی و اخلاقی مدرن، نمادی از رفتارهای ظالمانه، متکبرانه و نقطه مقابل حلم، تواضع و فروتنی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عجرفة
واژه «عجرفة» یک اسم مصدر اصالتاً عربی از ریشه رباعی (ع-ج-ر-ف) است که وارد زبان فارسی شده و بار معنایی کاملاً منفی دارد. این کلمه ترکیبی از چند رذیله اخلاقی شامل تکبر، خودپسندی، رفتار تحقیرآمیز با دیگران، و درشتی در گفتار را افاده میکند. افزون بر این، در حوزههای عملی به معنای شتابزدگی بیملاحظه و ورود به کارها بدون تدبر نیز به کار میرود که نتیجه آن خرابی و نقص در عمل است.
در فرهنگهای لغت عربی و معادلهای فارسی آن، تقابل معنایی آشکاری میان عجرفة با فضایلی چون تواضع، فروتنی، نرمخویی و تأنّی وجود دارد. اگرچه خودِ کلمه در قرآن مجید نیامده، اما مفاهیم ریشهای آن همواره در متون اخلاقی و دینی به عنوان یکی از مظاهر آسیبزای شخصیت خودمحور و مستبدانه به شدت سرزنش شده است.