یعنی چه
واژه «موحوش» در لغتنامههای کهن مانند دهخدا به معنای مکانی پر از دد و دام، برهوت، ویرانه و جای دلهرهآور و بدون ساکن به کار رفته است.
تلفظ
این واژه بر وزن مَفعول از زبان عربی وام گرفته شده و به صورت مَوْحُوش تلفظ میشود.
در جدول
در جداول کلمات متقاطع، طراحان معمولاً برای راهنمای «زمین پر از دد و دام» یا «مکان ترسناک ۵ حرفی»، این واژه را مد نظر قرار میدهند.
به انگلیسی
برای انتقال معنای این کلمه در انگلیسی میتوان از صفاتی که به ترسناکی، تنهایی یا وحشی بودن فضا اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و اسم مفعول از ریشه ثلاثی مجرد «و ح ش» است که وارد زبان فارسی شده است.
به فارسی
در زبان فارسی امروزی، به جای این واژه بیشتر از ترکیباتی مثل وحشزار، بیابان هولناک یا جای متروک و وحشتانگیز استفاده میشود.
در قرآن
عین واژه «موحوش» در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما واژه همخانواده مشهور آن یعنی «الْوُحُوش» به معنی حیوانات وحشی در آیه ۵ سوره تکویر (وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ) به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات و متون کهن، این کلمه بار معنایی دوری از تمدن، غربت شدید و دلهره ناشی از فضاهای خالی از انسان و پر از خطرات طبیعی را به دوش میکشد.
جمعبندی و توضیح کامل موحوش
واژه «موحوش» یک صفت وامگرفته از زبان عربی است که ریشه در ثلاثی مجرد «و ح ش» دارد. این کلمه در متون کهن فارسی و لغتنامههای معتبری نظیر دهخدا به کار رفته و به مکان یا زمینی اشاره دارد که به دلیل فراوانی حیوانات وحشی یا دوری از سکنه، بسیار ترسناک، هولناک و ویران به نظر میرسد.
گاهی در کاربردهای غیردقیق یا عامیانه، این کلمه با واژه «موحش» (به معنی ترسناک و دهشتناک) اشتباه گرفته میشود. اگرچه هر دو از یک ریشه هستند، اما موحوش بیشتر صفت مکان (وحشزار) است، در حالی که موحش صفت فاعلی به معنای وحشتآور است. همچنین در حل جداول کلمات متقاطع، این واژه ۵ حرفی یک پاسخ کلیدی برای توصیف زمینهای دلهرهآور به شمار میرود.