یعنی چه
فراموشکار صفت مرکبی است در زبان فارسی که برای توصیف فردی به کار میرود که حافظه ضعیفی دارد و امور، وقایع یا اطلاعات را به سرعت از یاد میبرد. این واژه در متون ادبی و کاربردهای روزمره به معنای بیتوجه، غافل یا دچار نسیان نیز استفاده میشود.
تلفظ
این واژه از نظر فونتیک و آواشناسی به صورت فَراموشکار (fa-ra-mush-kâr) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «کمحافظه یا نسیانکار»، واژه ۹ حرفی «فراموشکار» یا کلمات مترادف کوچکتری مانند ناسی و ساهی مد نظر قرار میگیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متداولترین واژه برای توصیف این حالت Forgetful است؛ همچنین اصطلاح Absent-minded برای افراد حواسپرت و فراموشکار به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی، اسم فاعل «ناسی» (از ریشه نسی) به معنی فراموشکننده است و برای مبالغه یا تاکید بر شدت فراموشکاری از عبارت «کثیر النسیان» استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، صفت Unutkan به معنای فراموشکار است و عبارت Unutkan kişi به شخص فراموشکار اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل فراموشکار
واژه «فراموشکار» یک صفت مرکب اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب «فراموش» (ریشه در فارسی میانه و ایرانی باستان) و پسوند فاعلی «ـکار» ساخته شده است. این کلمه در لغت به معنای فردی است که توانایی نگهداری طولانیمدت اطلاعات را در ذهن ندارد یا به دلیل حواسپرتی و غفلت، امور روزمره را از یاد میبرد. مترادفهای پرکاربردی مانند کمحافظه، حواسپرت، ناسی و غافل برای آن وجود دارد.
در حوزه فرهنگ، ادبیات و مفاهیم قرآنی، فراموشکاری صرفاً یک ویژگی فیزیولوژیک حافظه قلمداد نمیشود، بلکه اغلب نمادی از «غفلت» و دوری از آگاهی و هوشیاری ذهنی است. اگرچه خودِ کلمه فراموشکار در متن قرآن نیامده، اما مفهوم ریشهای آن یعنی «نسیان» بارها مورد اشاره قرار گرفته و از فراموش کردن عهد الهی یا یاد خدا به عنوان یک ویژگی منفی یاد شده است.
امروزه در نمادشناسی مدرن و فرهنگ عامه، برخی نشانهها مانند «ماهی قرمز» (به دلیل باور عامیانه به حافظه کوتاه چند ثانیهای) یا گل «فراموشم مکن» در گیاهشناسی، به عنوان نمادهای مرتبط با مفهوم یادآوری و گریز از فراموشکاری شناخته میشوند. این واژه در معادلهای بینالمللی خود نظیر Forgetful در انگلیسی و Unutkan در ترکی نیز دقیقاً همین مؤلفههای معنایی را منتقل میکند.