نفور یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل نفور

واژه «نفور» ریشه‌ای عربی از سه حرف (ن-ف-ر) دارد که در اصل به معنای رمیدن، کوچ کردن و با شتاب دور شدن است. این واژه در ادبیات فارسی هم به عنوان مصدر (نُفور) به معنی بیزاری، انزجار و روی‌گردانی و هم به عنوان صفت (نَفور) به معنی شخص یا حیوان گریزان و چموش به کار می‌رود. در فرهنگ عامه و ادبیات، نفور نماد گسست عاطفی، وحشت ناگهانی یا طبیعت رمنده است؛ همان‌طور که سعدی می‌گوید: «ما در تو گریزان و تو از خلق نفوری».

علاوه بر کاربرد ادبی، این کلمه در قرآن کریم نیز چندین بار به صورت مصدر به کار رفته و به شدتِ رمیدگی، گریز و اعراض انسان‌ها از حق و ایمان اشاره دارد. متضادهای معنایی آن واژه‌هایی چون مشتاق، مایل، مأنوس و راغب هستند که نشان‌دهنده گرایش و الفت قلبی می‌باشند.