یعنی چه
بیتقوایی در لغت و اصطلاح به معنای نداشتن تقوا، خویشتنداری و ترس اخلاقی یا دینی از انجام گناه است. این حالت نشاندهنده ناپاکی رفتاری، بیاعتنایی به اصول اخلاقی و عدم رعایت حدود الهی و انسانی است که در اثر ضعف ایمان و غلبه هوای نفس بر عقل ایجاد میشود.
تلفظ
واژه بیتقوایی از نظر صوتی و هجایی به صورت «بِیتَقْوا-یی» تلفظ میشود که ترکیبی از پیشوند نفی فارسی، اسم عربی و پسوند مصدری است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمه «بی تقوایی» به عنوان پاسخ یک عبارت ۸ حرفی شناخته میشود. همچنین کلماتی نظیر فسق، فجور و ناپرهیزگاری نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و هممعنی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بیتقوایی و بیدینی بیشتر از واژگان Impiety و Godlessness استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون قرآنی، مفاهیمی چون فجور و فسق دقیقترین معادلهای ساختاری و معنایی برای واژه بیتقوایی به شمار میروند.
نماد چیست
در ادبیات تمثیلی و نشانهشناسی اخلاقی، بیتقوایی نماد صریح سقوط معنوی، تاریکی دل و غلبه شهوت بر عقل است. برخلاف تقوا که به سپر یا جامه تشبیه میشود، بیتقوایی غالباً به یک اسب چموش و بیافسار تشبیه میگردد که راکب خود را به پرتگاه میکشاند.
جمعبندی و توضیح کامل بی تقوایی
واژه بیتقوایی یک ترکیب مشتق-مرکب در زبان فارسی است که از پیشوند نفی «بی»، واژه عربی «تقوا» (از ریشه وقی به معنی حفظ کردن و سپر قرار دادن) و پسوند مصدری «یی» شکل گرفته است. این کلمه در مفهوم به حالتی اشاره دارد که فرد، نیروی بازدارنده درونی و خویشتنداری لازم را برای دوری از محرمات، زشتیها و گناهان ندارد و به نوعی دچار بیباکی اخلاقی و مذهبی شده است.
اگرچه خود این واژه به صورت ترکیبی در قرآن کریم نیامده، اما مفاهیم متضاد تقوا مانند «فجور» (در آیه ۸ سوره شمس) و «إثم و عدوان» (در آیه ۲ سوره مائده) به عنوان مصادیق بارز بیتقوایی معرفی شدهاند. در حوزه لغت و فرهنگهای فارسی نظیر دهخدا و معین، کلماتی چون ناپارسایی، لاابالیگری، فسق و بیورعی به عنوان مترادفهای اصلی این اصطلاح اخلاقی ثبت شدهاند.