یعنی چه
در متون تاریخی، این واژه عمدتاً به معنای سلاح، تجهیزات جنگی و زرادخانه است. در کاربردهای دیگر و گویشهای کهن، به معنای توده، پنبه، گره یا برآمدگی نیز به کار رفته است.
ریشه
ریشهٔ اصلی آن در معنای نظامی، از زبانهای ترکی (جغتایی/ایغوری) و واژهی «قوران» مشتق شده است. در معانی دیگر، ریشههای فارسی کهن برای آن در نظر گرفته شده است.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ آن /qur/ است؛ با صدای «ق» غلیظ و واو کشیده.
در جدول
پاسخ ۳ حرفی برای معانی مرتبط با اسلحه یا توده.
به انگلیسی
به ترکی
به فارسی
اسلحه، ساز و برگ، جبه، پنبه، توده، گره.
جمعبندی و توضیح کامل قور
«قور» واژهای مهجور و تاریخی است که امروزه کاربرد عمومی ندارد. مهمترین و شناختهشدهترین معنای آن، «اسلحه» یا «تجهیزات جنگی» است که در دوران صفویه و قاجار در ساختار نظامی ایران (مانند قورچی یا قورخانه) بسیار کاربرد داشته است.
نباید این واژه را با کلماتی مانند «غور» (به معنای عمق) یا «قار» (صدا) اشتباه گرفت. امروزه این واژه بیشتر در متون تاریخی، نسخ خطی و فرهنگهای لغت دیده میشود و در زبان گفتاری کاربردی ندارد.