معنی
واژه نزه به ویژگی یا مکانی دلالت دارد که از هرگونه آلودگی، عیب و ناپاکی به دور است. این کلمه هم برای وصف پاکدامنی و پارسایی افراد و هم برای توصیف تفرجگاهها و طبیعت باصفا و خرم به کار میرود.
یعنی چه
در اصطلاح، نزه یعنی چیزی یا جایی که آراسته به پاکی باشد؛ چه این پاکی جنبه معنوی و روحی داشته باشد (مانند انسان منزه و شریف) و چه جنبه مادی و محیطی (مانند باغ و بوستان خوش آبوهوا).
مترادف
واژههای فوق نزدیکترین همپوشانی معنایی را با نزه دارند و بر حسب متن میتوان از آنها استفاده کرد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «پاک و بیعیب» یا «مکان باصفا»، کلمه ۳ حرفی نزه مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای توصیف مفاهیم معنوی و طهارت از کلمات Pure و Spotless و برای توصیف مکانهای خرم از Scenic استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و از ثلاثی مجرد نَزَهَ یا نَزُهَ به معنی دوری از ناپاکیها مشتق شده است.
به فارسی
در زبان فارسی، بهترین و رایجترین جایگزینها برای این واژه، کلمات 'پاک'، 'پاکیزه'، 'پارسا' (برای شخص) و 'باصفا' یا 'خرم' (برای مکان) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل نزه
واژه نزه از ریشههای کهن زبان عربی وارد ادبیات فارسی شده و بار معنایی بسیار مثبتی دارد. این صفت عمیق، دو جنبه مادی و معنوی را به طور همزمان پوشش میدهد؛ از یک سو برای ستایش پاکدامنی، پارسایی و اصالت اخلاقی یک فرد به کار میرود و از سوی دیگر، توصیفکننده طبیعت بکر، تفرجگاههای مصفا و محیطهای خوش آبوهوایی است که روح انسان را جلا میدهند.
اگرچه این کلمه با ساختار فعلی خود در متن قرآن کریم نیامده است، اما مشتقات همخانواده آن مانند 'تنزیه' و عبارت معروف 'سبحان' که به معنای منزه دانستن باریتعالی از هرگونه عیب و نقص است، کاربرد بسیار وسیعی دارند. در فرهنگ و زبان امروزی نیز کلماتی مثل نزهت و منزه، حضور پررنگی در گفتار و نوشتار دارند و نمادی از طهارت روحی و صفای طبیعت به شمار میروند.