معنی
غزا در اصل یک واژه عربی است که در زبان فارسی به معنای پیکار، رزم و جنگ به ویژه جنگهای صدر اسلام در راه دین (جهاد) به کار میرود.
یعنی چه
این کلمه در لغت به معنای تاختن، یورش بردن و قصد انجام یک حرکت نظامی علیه دشمن است و در ادبیات کلاسیک مذهبی، مظهر پایداری و مبارزه عقیدتی محسوب میشود.
مترادف
واژههای فوق بیشترین همپوشانی معنایی را با این کلمه در متون تاریخی و ادبی دارند.
متضاد
قعود به معنی خانهنشینی و عدم شرکت در نبرد، دقیقترین متضاد مفهومی این واژه در صدر اسلام است.
ریشه
این کلمه از ریشه عربی «غ-ز-و» مشتق شده است. فعل آن «غَزَا / یَغْزُو» به معنی قصد کردن و هجوم بردن است. واژه غزا در فارسی در واقع همان «غزاة» عربی است که تاء تأنیث از آخر آن حذف شده است. همخانوادههای آن شامل غازی (جنگجو)، غزوه (جنگ مذهبی) و مغازی (تاریخ جنگها) هستند.
جمله سازی
در جدول
کلمه غزا یک پاسخ ۳ حرفی متداول برای طراحان جدول در بخش لغات هممعنی جنگ و پیکار مذهبی است. توجه داشته باشید که این واژه را نباید با «غذا» به معنی طعام اشتباه گرفت.
به انگلیسی
بسته به سیاق متن، معادلهای فوق در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این واژه به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل غزا
واژه «غزا» یک اسم مصدر عربی است که وارد زبان فارسی شده و سابقه طولانی در ادبیات حماسی و دینی ما دارد. معنای اصلی آن یورش، لشکرکشی و جنگ است، اما در بافت فرهنگی اسلامی بیشتر به جنگهایی اطلاق میشود که مسلمانان در صدر اسلام به رهبری یا فرمان پیامبر (ص) برای دفاع از آیین خود انجام میدادند. در ادبیات فارسی این کلمه نمادی از شجاعت، مظهر پایمردی مردان در میدان نبرد و پایداری در عقیده به شمار میرود.
از لحاظ دستوری و ریشهشناسی، این واژه سه حرفی از ریشه «غزو» گرفته شده و نباید املای آن با واژه «غذا» به معنای خوراکی و طعام خلط شود. مشتقات این واژه مانند «غازی» به معنای جنگجو و رزمنده، و «غزوه» به معنای نوع خاصی از جنگهای پیامبر اسلام، در قرآن و تفاسیر اسلامی کاربرد فراوانی دارند؛ به طوری که آیه ۱۵۶ سوره آلعمران نیز با واژه «غُزًّى» (جمع غازی) به این مفهوم اشاره کرده است.