یعنی چه
این واژه صفت مبالغه مؤنث است و برای اشاره به فرد، گروه یا جماعتی از عوام به کار میرود که بسیار حرفشنوی دارند، به راحتی انقیاد نشان میدهند و از دستورها تبعیت میکنند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسرهٔ مِیم، سکون طاء و فتحهٔ عین به صورت مِطْواعَة است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول خودِ «مطواعة» با ۶ حرف است. از دیگر طراحان ممکن است واژههای مطیع یا فرمانبردار را مد نظر داشته باشند.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم در قالب صفت مؤنث از کلمات مطیعة و منقادة استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون فرمانبردار، سخت مطیع، رام، تبعیتکننده و منقاد است.
در قرآن
عین واژهٔ «مطواعة» یا «مطواع» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، مشتقات دیگر این ریشه مانند «أَطِيعُوا اللَّهَ»، «طَائِعِينَ» و «تَطَوَّعَ» به وفور در آیات دیده میشوند.
نماد چیست
واژهٔ مطواعة صرفاً یک صفت لغوی و بیانگر یک ویژگی رفتاری (فرمانبرداری بیش از حد) است و نماد تصویری، اسطورهای یا فرهنگی خاصی برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل مطواعة
واژهٔ «مِطواعة» یک صفت مشبهه و صیغه مبالغه مؤنث از ریشهٔ عربی «ط و ع» (طوع) است که به زبان و ادبیات فارسی راه یافته است. این کلمه بر وزن مبالغه «مِفْعال» (مِطواع) ساخته شده و با پیوستن «ة» شکل مؤنث به خود گرفته است و بار معنایی مبالغهآمیزی در فرمانبرداری دارد.
در فرهنگهای لغت از جمله لغتنامه دهخدا، این واژه به معنای کسی یا جماعتی آورده شده که بسیار حرفشنو، رام و مطیع هستند و به راحتی تسلیم دستورات میشوند. کلماتی چون مطیع، مطاوع، اطاعت و استطاعت با این کلمه همخانواده هستند و در نقطهٔ مقابل آن واژههایی مانند متمرد، سرکش و نافرمان قرار میگیرند.