یعنی چه
صحابت در لغت به معنای یار شدن، همدمی، همراهی و معاشرت است. این واژه وضعیتی را توصیف میکند که در آن فردی با دیگری همراه و همنشین میشود و به او در کارها یاری میرساند.
تلفظ
این واژه به صورت صَحابت (با فتح صاد و الف کشیده) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه «صحابت» به عنوان پاسخ پنج حرفی برای راهنماهایی مثل همراهی، همدمی، معاشرت و رفاقت کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از معادلهای فوق برای رساندن مفهوم صحابت استفاده کرد.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و در این زبان بیشتر از صورتهای الصُّحْبَة یا المُصَاحَبَة به عنوان مصدر استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل همراهی، همدمی، رفاقت، معاشرت، مرافقت و معیت هستند که همگی مفهوم ارتباط نزدیک و دوستانه را میرسانند.
در قرآن
عین واژه «صحابت» با این رسمالخط در قرآن نیامده است، اما مشتقات فراوانی از ریشه آن مانند «صاحب»، «اصحاب» و فعلهایی چون «تُصاحِبنی» (در آیه ۷۶ سوره کهف) به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل صحابت
واژه صحابت از ریشه عربی «ص ح ب» گرفته شده و در زبان فارسی به معنای همنشینی، رفاقت، همراهی و معاشرت به کار میرود. این کلمه اگرچه یک مصدر عربی است، اما در ادبیات فارسی گاه به عنوان اسم مصدر و به معنای دوستی و مرافقت استعمال میشود و کلماتی چون صاحب، صحبت، صحابه و مصاحب با آن همخانواده هستند.
یک کاربرد تاریخی و جالب این واژه در مکاتبات قدیم فارسی بوده است؛ زمانی که نامهای را توسط یک پیک یا مأمور ارسال میکردند، در مقصد مینوشتند: «مکتوب به صحابت فلانی واصل شد»، که یعنی این نامه به همراهی و توسط او به دست ما رسیده است. این واژه نماد مادی خاصی ندارد و در جدولهای کلمات متقاطع پدیدهای رایج برای مفهوم رفاقت و همراهی به شمار میرود.