یعنی چه
ابن بختویه (ابوالحسین عبدالله بن عیسی بن بختویه) نام یک شخصیت تاریخی، پزشک و سخنور برجسته ایرانیتبار در قرن پنجم هجری است. از نظر لغوی، «ابن» به معنای پسر و «بختویه» ترکیبی از واژه فارسی «بخت» و پسوند پهلوی «ـویه» است که در مجموع معنای «پسرِ خوشاقبال» را میدهد.
تلفظ
این عبارت به صورت «اِ بْ نِ بَ خْ تَ وَیْه» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحان سؤال در زمینه «پزشکان قدیم ایران»، «نویسنده کتاب کنز الاطباء» یا «دانشمند قرن پنجم» کاربرد دارد و دقیقاً از ۹ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در متون علمی و دانشنامههای انگلیسیزبان برای اشاره به این دانشمند از این عبارات استفاده میشود.
به عربی
به دلیل ترکیب واژگان عربی و فارسی، در منابع طب سنتی اسلام به این صورت نگاشته میشود.
به فارسی
برگردان دقیق بخش فارسی این نام اشاره به واژه «بخت» (اقبال) در زبان فارسی میانه (پهلوی) دارد که با پسوند تحبیب همراه شده است.
جمعبندی و توضیح کامل ابن بختویه
ابن بختویه یا همان ابوالحسین عبدالله بن عیسی بن بختویه، یکی از چهرههای درخشان تاریخ پزشکی و داروسازی در جهان اسلام و ایران قرن پنجم هجری است. او با نگارش آثار ارزشمندی همچون «کنز الاطباء» (یا کتاب المقدمات) و «الزهد فی الطب»، سهم بسزایی در پیشبرد دانش طبابت سنتی داشته است.
نام او نمونهای زیبای از ترکیب زبانهای عربی و فارسی میانه است که نشاندهنده پیوند فرهنگی ایران و جهان اسلام در آن دوران است. امروزه نام او بیشتر در متون تخصصی تاریخ پزشکی و همچنین به عنوان یک واژه ۹ حرفی در جدولهای کلمات متقاطع مورد توجه قرار میگیرد.