معنی
«پدید آورد» صورت صرفشده از فعل مرکب «پدید آوردن» در صیغهٔ سوم شخص مفرد ماضی ساده است. این واژه در لغتنامههای معتبر فارسی مانند معین و دهخدا به معنای خلق کردن، به وجود آوردن، ایجاد کردن و همچنین آشکار و نمایان ساختن چیزی که پیش از آن پنهان یا معدوم بوده، آمده است.
یعنی چه
در درک عامیانه و ادبی، این عبارت زمانی به کار میرود که فردی چیزی جدید را خلق کند، ایده یا اثری را ابداع کند یا حقیقتی را پیش چشم دیگران ظاهر و هویدا سازد؛ به طوری که اثر آن کاملاً ملموس و مشخص باشد.
مترادف
این کلمات همگی در معنای خلق کردن، نوآوری و آشکارسازی با «پدید آورد» همپوشانی دارند.
متضاد
این واژهها بر خلاف پدید آوردن، به معنای زوال، نابودی یا پنهانکاری و از دست رفتن نشانهها هستند.
هم خانواده
واژههای فوق همگی از ریشه مشتق شده یا با بخش اصلی این فعل مرکب (پدید) ساختار مشترک دارند.
جمله سازی
در جدول
در جداول کلمات متقاطع، عبارت «پدید آورد» دقیقاً یک پاسخ ۸ حرفی برای راهنماهایی همچون «خلق کرد» یا «به وجود آورد» است.
به انگلیسی
این معادلها در زبانهای مختلف مفهوم آفرینش، تولید، احداث و به روشنایی آوردن را منتقل میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل پدید آورد
عبارت «پدید آورد» یک فعل مرکب متعدی در زبان فارسی است که از دو جزء «پدید» (به معنی آشکار و نمایان) و «آورد» (از مصدر آوردن) تشکیل شده است. این واژه در سیر تطور زبان فارسی، مفهوم دوگانهای از آفرینش را حمل میکند؛ از یک سو به معنای مادی و ملموسِ ایجاد کردن، تولید کردن و خلق کردن از عدم است و از سوی دیگر به معنای معنوی و بصریِ ظاهر ساختن، نمایان کردن و از خفا به در آوردن یک حقیقت اشاره دارد.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ما، این تعبیر نشانی از تجلی و ظهور هستی از عالم غیب به عالم شهود است. همچنین در ترجمههای معتبر قرآن کریم، این عبارت مکرراً به عنوان برگردانی رسا برای افعالی با ریشههای «نشأ» و «خلق» به کار رفته تا قدرت پروردگار را در احداث و پدید آوردن موجودات و نعمات به تصویر بکشد.
در مجموع، کاربرد این واژه چه در زبان معیار امروز و چه در متون کهن، همواره با نوعی خلاقیت، نوآوری و آغاز یک جریان یا پدیده همراه است و حس پویایی و روشنایی را در ذهن مخاطب زنده میکند.