یعنی چه
المصوره بسته به حرکتگذاری دو معنای اصلی دارد: اگر به صورت «مُصوِّره» (اسم فاعل) خوانده شود، به معنای زنِ تصویرگر، عکاس، نقاش یا چهرهپرداز است و در فلسفه قدیم به نیروی شکلدهنده جنین اطلاق میشد. اگر به صورت «مُصوَّره» (اسم مفعول) خوانده شود، به معنای منقوش، کتاب یا نسخهٔ تصویردار و به تصویر کشیدهشده است.
تلفظ
این کلمه بر دو وزن تلفظ میشود: مُصَوِّرَه (Mo-sav-ve-rah) در نقش فاعلی و مُصَوَّرَه (Mo-sav-va-rah) در نقش مفعولی.
در جدول
در کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان راهنمای هفت حرفی برای مفاهیمی چون «دارای تصویر» یا «نسخهٔ منقوش» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به کاربرد صفت (مصور بودن کتاب) یا اسم (زن عکاس/تصویرگر) معادلهای متفاوتی دارد.
به عربی
این واژه ریشهٔ اصلی عربی دارد و از فعل صوّر مشتق شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای مفاهیم کتاب مصور یا شخص تصویرگر از این معادلها استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی آن در نقش صفتی «تصویردار» یا «نگاشته» و در نقش اسمی «زنِ نقاش» یا «چهرهپرداز» است.
جمعبندی و توضیح کامل المصوره
واژهٔ «المصوره» یک لغت عربی وارد شده به زبان فارسی است که ریشه در سه حرف (ص و ر) دارد. این کلمه با توجه به نوع حرکتگذاری عینالفعل، به دو صورت اسم فاعل و اسم مفعول مؤنث به کار میرود. در حالت مفعولی (مُصوَّره) به کتابها، نسخههای خطی و آثاری اشاره دارد که حاوی نقاشی، عکس و مینیاتور هستند. در حالت فاعلی (مُصوِّره)، دلالت بر زن هنرمند، نقاش یا عکاس دارد و در طب و فلسفه قدیم نیز به نیرویی درونی اشاره میکرد که به کالبد موجودات شکل میداد.
اگرچه خود شکل مؤنث این کلمه در قرآن کریم نیامده است، اما شکل مذکر آن یعنی «المصور» به عنوان یکی از اسماء الحسنی و صفات خداوند در سوره حشر ذکر شده که به معنای صورتگر جهان هستی است. این واژه در زبان فارسی مدرن بیشتر در متون ادبی، هنری و بررسی نسخههای کهن کاربرد دارد و همخانواده کلماتی چون تصویر، تصور و صورت است.
در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، المصوره یک پاسخ ۷ حرفی دقیق است که به عنوان معادل واژههایی نظیر منقوش، مصور یا کتابِ عکسدار از آن یاد میشود.