معنی
این واژه به معنای کسی است که به واسطه شایستگی، پهلوانی یا ویژگیهای برجسته، نام و آوازهاش در سراسر جهان پیچیده و به نیکویی شناخته شده است.
یعنی چه
خنیده نام واژهای کلاسیک و اصیل است و به کسی اطلاق میشود که شهرت و اعتباری عالمگیر دارد. در گذشته، داشتن نام خنیده بالاترین ارزش برای پهلوانان و پادشاهان به شمار میرفته است.
تلفظ
تلفظ دقیق این ترکیب وصفی به صورت «خُنیدَه نام» است که «خنیده» صفت مفعولی از مصدر کهن خنیدن یا خنودن به معنی پیچیدن صدا و شهرت یافتن است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ عبارتهایی همچون «مشهور و پرآوازه» یا «عالمگیر سنتی»، واژه ۸ حرفی «خنیده نام» است.
به انگلیسی
برای انتقال دقیق مفهوم این واژه در زبان انگلیسی، از صفاتی استفاده میشود که بر شهرت مثبت و اعتبار بالا دلالت دارند.
به فارسی
معادلهای سره و رایج فارسی این واژه شامل بلندآوازه، نامآور، سرشناس، پرنام و خنیدهزمین هستند که همگی مفهوم شهرت نیکو را میرسانند.
نماد چیست
در ادبیات حماسی ایران و شاهنامه فردوسی، این واژه نماد اوج افتخار، اصالت و پهلوانی است؛ چرا که حفظ نام نیک و پرآوازه در تاریخ، برترین ارزش برای قهرمانان بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل خنیده نام
واژه «خنیده نام» یکی از ترکیبات وصفی بسیار زیبا، اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در پارسی باستان و میانه (پهلوی) دارد. این کلمه از صفت مفعولی «خنیده» (برآمده از مصدر خنیدن به معنای صدا کردن و پیچیدن آوازه) و واژه «نام» تشکیل شده است و در مجموع به فردی اشاره دارد که شهرت، اعتبار و آوازه نیکش در سراسر جهان طنینانداز شده است.
در ادبیات حماسی و سنتی ایران، بهویژه در شاهنامه فردوسی، این واژه جایگاه ویژهای دارد و وجهه نمادین برجستهای به خود میگیرد. داشتنِ «نامِ خنیده» برای پادشاهان و پهلوانان آرمانگرای ایرانی، بالاترین دارایی و مایه سربلندی تاریخی و اصالت نسل به شمار میرفته است، به طوری که فردوسی بزرگ در ستایش شاهان کاردیده از این صفت بهره جسته است.
امروزه این واژه با وجود قدمت خود، همچنان به عنوان مظهر فصاحت و اصالت در متون ادبی کاربرد دارد و در طراحی جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان یک کلیدواژه اصیل برای واژههایی همچون مشهور، نامدار و عالمگیر مورد استفاده قرار میگیرد.