یعنی چه
کلمهٔ «بدارنا» به عنوان یک واژهٔ مستقل، اصیل یا رایج در زبان فارسی و لغتنامههای معتبر (مانند دهخدا، معین و عمید) وجود ندارد و احتمالاً یک اشتباه تایپی است. با این حال، اگر آن را یک ترکیب عربی (بِدار + نا) در نظر بگیریم، به معنای «شتاب کردن ما» یا «پیشی گرفتن ما» خواهد بود.
تلفظ
اگر این کلمه را بر اساس ریشهٔ عربی آن تلفظ کنیم، به صورت «بِدارَنا» (بِـ + دار + نا) خوانده میشود.
در جدول
این کلمه دقیقاً از ۶ حرف تشکیل شده است. در صورت مواجهه با این واژه در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق آن با توجه به تعداد حروف، خود واژهٔ «بدارنا» است.
به انگلیسی
از آنجا که این واژه در فارسی معنای مشخصی ندارد، معادل انگلیسی مستقیمی برای آن تعریف نشده است. اما بر اساس مفهوم ترکیب عربی آن، میتوان از عبارتهایی که مفهوم شتاب و پیشی گرفتن گروهی را میرسانند استفاده کرد.
به عربی
این عبارت در زبان عربی یک ترکیب معنادار است. واژهٔ پایهٔ آن یعنی «بِدار» به معنی شتاب یکبار در قرآن کریم (آیه ۶ سوره نساء: وَلَا تَأْكُلُوهَا إِسْرَافًا وَبِدَارًا) به کار رفته که به معنای شتاب کردن در بلعیدن اموال یتیمان پیش از بزرگ شدن آنهاست.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی یا آذربایجانی واژهای به نام بدارنا وجود ندارد. اگر مقصود ترجمهٔ مفهوم ریشهٔ عربی آن یعنی «شتاب و عجلهٔ ما» باشد، واژه Acelemiz نزدیکترین معادل به شمار میرود.
به فارسی
به عنوان یک کلمهٔ واحد فارسی کاربردی ندارد، اما برگردان عبارت عربی همارز آن در زبان فارسی، جملهٔ فعلی یا تعبیر مصدریِ «شتاب کردن ما» یا «مبادرت ورزیدن ما» خواهد بود.
جمعبندی و توضیح کامل بدارنا
واژهٔ «بدارنا» در پهنهٔ زبان و ادبیات فارسی، اصالت لغوی ندارد و در هیچیک از فرهنگهای معتبر نظیر دهخدا، معین، عمید یا ناظمالاطبا به عنوان کلمهٔ مستقل ثبت نشده است. به نظر میرسد این عبارت یا یک غلط املایی و تایپی از کلماتی همچون بادران و بدارا باشد، یا یک ترکیب ساختگی فرضی.
با این حال، در قواعد زبان عربی، این لفظ از ترکیب اسم مصدر «بِدار» (به معنی شتاب و پیشی گرفتن) و ضمیر متصل «نا» (به معنی ما) ساخته میشود و مفهوم «شتاب کردن ما» را میرساند. لازم به ذکر است که واژهٔ پایهٔ آن یعنی «بداراً» در آیه ۶ سوره نساء در قرآن کریم تعبیه شده است، اما خود ساختار صیغهٔ «بدارنا» در متن قرآن وجود ندارد.
بنابراین اگر در بازیهای فکری، طراحان جدول یا آزمونهای لغوی با این واژه روبرو شدید، باید بدانید که این کلمه با ۶ حرف، هویتی مستقل در فارسی ندارد و تبار و معنای آن تماماً به ریشههای صرفی زبان عربی بازمیگردد.