یعنی چه
خبائث در لغت جمع کلمه «خبیث» است. این واژه به تمامی امور ناپسند، زشتیها، شرور و هر چیز پلید و ناپاکی اطلاق میشود که روح، عقل یا طبع سلیم انسان از دیدن، شنیدن یا مصرف آن کراهت داشته و آزرده شود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت خَ-با-ئِث است که حرف خاء دارای فتحه، باء به همراه الف مدی و همزه دارای کسره میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه خبائث معمولاً در پاسخ به طراحانی که رمزهایی مانند «پلیدیها»، «زشتیها» یا «امور ناپسند» را میخواهند، به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این کلمه شامل پلیدیها، ناپاکیها، زشتیها، بدسرشتیها، شرور و سیئات است که در برابر پاکیزگی و نیکی قرار میگیرند.
در قرآن
این کلمه در قرآن کریم در مقابل واژه «طیبات» استفاده شده است. بارزترین نمونه آن در آیه ۱۵۷ سوره اعراف آمده که میفرماید: «...وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ...» یعنی پیامبر چیزهای پاکیزه را بر آنان حلال و ناپاکیها را حرام میکند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، ترکیب «امالخبائث» (مادر پلیدیها) به عنوان نماد و استعاره از شراب و مسکرات به کار میرود؛ زیرا مستی ریشه و منشأ بروز گناهان و زشتیهای دیگر است.
جمعبندی و توضیح کامل خبائث
واژه خبائث یک کلمه اصیل عربی و جمع «خبیث» است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده و معنای آن به تمامی پلیدیها، زشتیها، گناهان و امور ناپاک اشاره دارد. این مفهوم شامل هر چیزی است که انسان باطن یا ظاهر آن را ناپسند بدارد، اعم از رفتارهای بد، کلام زشت یا خوراکهای فاسد.
در فرهنگ اسلامی و آیات قرآنی، خبائث دقیقاً در نقطه مقابل «طیبات» (پاکیزگیها و امور خوشایند) قرار میگیرد و به عنوان معیاری برای شناخت محرمات و امور زیانآور شناخته میشود. در ادبیات فارسی نیز شاعرانی چون حافظ از این کلمه در ترکیباتی نظیر امالخبائث برای اشاره به ریشه شرور و بدیها استفاده کردهاند.