معنی
واژه قول در اصل به معنی هرگونه سخن و کلامی است که بر زبان جاری میشود. با این حال، در زبان فارسی امروز این کلمه بیشتر در معنای وعده، تعهد زبانی و پایبندی به یک قرار و پیمان به کار میرود.
یعنی چه
وقتی کسی میگوید «قول دادم»، یعنی متعهد شده است که کار مشخصی را انجام دهد. در ادبیات و منطق قدیمی نیز به معنای رأی، عقیده و نظر یک عالم یا مکتب فکری استفاده میشده است.
مترادف
این کلمات در بافتهای مختلف لغوی، معنایی مشابه یا نزدیک به قول را افاده میکنند.
متضاد
در معنای کلام، متضاد آن سکوت است و در معنای تعهد، متضاد آن بدقولی و پیمانشکنی است.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی عربی (ق و ل) مشتق شدهاند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه قول دقیقاً ۳ حرف دارد و معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «سخن»، «گفتار» یا «وعده زبانی» میآید.
به انگلیسی
بسته به اینکه منظور از قول، سخن گفتن باشد یا تعهد دادن، از واژههای متفاوتی در انگلیسی استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل قول
واژه قول یکی از کلیدیترین و پرکاربردترین کلمات در زبان فارسی و عربی است که از ریشه سه حرفی (ق و ل) میآید. این واژه در دو قلمرو معنایی عمده سیر میکند؛ نخست در حوزه زبانشناسی و کلام به معنی مطلقِ سخن، گفتار و ابراز زبان، و دوم در حوزه اخلاق و روابط اجتماعی به معنی عهد، پیمان و تعهد شفاهی. در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، قول دادن فراتر از یک بیان ساده، به عنوان یک ارزش اخلاقی و نشانهای از جوانمردی و اصالت فرد شناخته میشود.
علاوه بر این، واژه قول کاربرد بسیار گستردهای در متون دینی بهویژه قرآن کریم دارد که در بافتهای مختلف به شکل سخن نیکو، فرمان الهی یا محقق شدن وعدهها به کار رفته است. در اصطلاحات قدیمیتر مانند منطق یا حتی موسیقی سنتی نیز این واژه به ترتیب به معنای نظر و عقیده استوار یا نوعی تصنیف موزون کاربرد داشته که نشاندهنده تنوع معنایی این واژه اصیل در طول تاریخ است.