یعنی چه
عبارت ترکیبی «فر و شکوه و کبکبه» مجموعهای از چند کلمه با ریشههای مختلف است که در کنار هم برای توصیف اوج عظمت، جلال، ابهت و دستگاه یک پادشاه، فرمانروا یا فرد صاحبقدرت به کار میرود. فر به معنای فروغ و تأیید الهی، شکوه به معنای عظمت و ابهت، و کبکبه در اصل به معنای صدای پای اسبان و جلال و حشمت همراهان یک امیر در حال حرکت است.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «farr o šokuh o kabkabe» است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول که عبارتی ۱۳ حرفی را برای توصیف جلال و حشمت شاهانه جستجو میکنند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این حجم از تجمل و ابهت ظاهری از واژگان مرتبط با عظمت شاهانه استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ترکیبهای حاکی از شوکت و ابهت برای معادلسازی این مفهوم استفاده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات سنتی ایران، این واژهها (به ویژه «فر») یادآور تاج و تخت پادشاهی، فره ایزدی، درفش کاویانی و اسبان و سوارانِ فراوان (خدم و حشم) است که به عنوان نمادهای ظاهری قدرت و حاکمیت شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل فر و شکوه و کبکبه
عبارت «فر و شکوه و کبکبه» یک ترکیب کنایی و بسیار فاخر در زبان فارسی است که از درآمیختن واژگان اصیل پارسی باستان (مانند فر از ریشه خوارنه به معنی فروغ الهی) و واژگان مأخوذ از عربی (مانند کبکبه به معنی گروه متراکم یا صدای پای اسبان کاروان) پدید آمده است. این اصطلاح تجسمکننده تمام عیار قدرت مادی و معنوی، بیا و بروهای حاکمان و دستگاه پر زرق و برق پادشاهان گذشته است.
اگرچه خود این ترکیب ساختاری کاملاً فارسی دارد و در متون کهن به کار رفته، اما ریشه جزء سوم آن یعنی «کبکب» در قرآن کریم نیز به صورت فعل مجهول تجلی یافته که دلالت بر انباشتگی و سرنگونی جماعت دارد. امروزه این اصطلاح در ادبیات معاصر برای توصیف موقعیتهای بسیار مجلل، تشریفات سنگین و ابهت ظاهری افراد صاحب منصب به کار میرود.