یعنی چه
تغنیات جمع مؤنث سالم از واژه «تغنی» است و دو مفهوم کاملاً متمایز دارد؛ نخست به معنی شعر را با آواز و آهنگ خوش خواندن، خنیاگری و ترنم است و دوم به معنی توانگر شدن، غنی شدن و به استغنا و بینیازی رسیدن.
تلفظ
این واژه به صورت تَغَنِّیات تلفظ میشود که تشدید روی حرف «ن» قرار دارد و ریشه آن از باب تفعل در زبان عربی گرفته شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت متن، میتوان از واژههایی که به نغمه، سرود و متن آواز اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این مفهوم در حالت جمع، از کلماتی مانند الأغانی یا الأناشید استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل خنیاگریها، رامشگریها، سرودها، ترانهها و در وجه معنایی دوم، توانگری و بینیازیها است.
در قرآن
عین واژه «تغنیات» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما همخانوادههای آن از ریشه (غ ن ی) مانند الغنی و استغنی فراوان هستند. همچنین اصطلاح «تغنی به قرآن» در احادیث به معنی تلاوت قرآن با صوت خوش و حزین کاربرد دارد.
نماد چیست
تغنیات یک مفهوم لغوی، ادبی و انتزاعی است؛ به همین دلیل در فرهنگها، اساطیر یا نمادشناسی، مابازای فیزیکی، تصویر یا نماد مشخصی برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل کلمه تغنیات
واژه «تغنیات» از ریشه عربی (غ-ن-ی) و جمع مؤنث کلمه «تغنی» است که به زبان فارسی وارد شده است. این کلمه در ادبیات و لغت دارای دو پهنه معنایی متفاوت است؛ از یک سو به حوزه هنر، موسیقی و آوازخوانی مربوط میشود و به معنای نغمهسراییها، ترنمها و شعرخوانی با آهنگ خوش است. از سوی دیگر، به مفاهیمی چون توانگری، ثروتمند شدن و به مکنتی رسیدن که مایه بینیازی فرد شود، اشاره دارد.
اگرچه خود این کلمه در متن قرآن مجید به چشم نمیخورد، اما ریشه سه حرفی آن در قالب کلماتی نظیر غنی و استغنا کاربرد زیادی در آیات الهی دارد. علاوه بر این، در سنت و احادیث اسلامی، مفهوم تغنی (به ویژه در اصطلاح تغنی به قرآن) به معنای خواندن کتاب خدا با صدایی زیبا و اثرگذار، جایگاه ویژهای در علوم قرآنی و قرائت دارد.