یعنی چه
سفره چرمین به سفرهای گفته میشود که از پوست دباغیشده حیواناتی مانند گوسفند یا گاو (چرم یا ادیم) ساخته میشد. در قدیم مسافران، درویشان و چوپانان به دلیل دوام بالا و خاصیت ضدآب بودن، غذا و نان خود را در آن میپیچیدند. همچنین در اصطلاح لغتنامه، به سفره چرمینی که زیر آسیاب دستی (دستاس) پهن میکردند تا آرد روی زمین نریزد، «آسیاروب» یا «ثِفال» میگفتند.
تلفظ
واژه «سفره» با ضمه سین و کسره راء (سُفْرَه) و «چرمین» با فتح چیم و سکون راء (چَرْمین) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این واژه خودِ «سفره چرمین» (۹ حرفی) است. همچنین کلماتی مانند نطع، ادیم و کندوره نیز به عنوان معادلهای آن در جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به سفره یا زیراندازی که از جنس چرم باشد، از اصطلاحات Leather tablecloth یا Leather mat استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی کلمه «النِّطع» دقیقاً به معنای سفره یا فرش چرمی است و عبارت «السفرة الجلدية» نیز به صورت توصیفی کاربرد دارد.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فرهنگ درویشی، سفره چرمین به عنوان نمادی از قناعت، سادهزیستی و توشه راه سفر (سلوک) شناخته میشود؛ چرا که این نوع سفره کالای محبوب و همدم مسافران و اهل قناعت در بیابانها و سفرهای طولانی بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل سفره چرمین
سفره چرمین یک ترکیب وصفی اصیل در فرهنگ و زبان فارسی است که از دو واژه «سفره» (با ریشه عربی به معنی توشه مسافر) و «چرمین» (واژه پارسی پهلوی) شکل گرفته است. این ابزار به دلیل استحکام بالا، مقاومت در برابر رطوبت و طول عمر زیاد، در گذشته کارایی فراوانی برای مسافران، چوپانان و درویشان داشته تا توشه خود را در آن حفظ کنند.
این کلمه علاوه بر کاربرد واقعی و فیزیکی خود در زندگی روزمره گذشته (مانند استفاده به عنوان آسیاروب زیر دستاس)، به مرور زمان وارد ادبیات عرفانی و فرهنگ عامه نیز شده است. در این قلمرو، سفره چرمین به نمادی از پارسایی، بینیازی از تجملات دنیا و مظهر قناعت تبدیل گشت که نشاندهنده سبک زندگی زاهدانه صاحبان آن است.