یعنی چه
عبارت «قلب و دغل» یک ترکیب کنایی در زبان فارسی است که مجازاً به فریبکاری، ریاکاری و تزویر اشاره دارد. در اصل، «قَلب» به معنی سکهٔ تقلبی و غشدار و «دَغَل» به معنی فساد و تباهی است؛ این ترکیب در ادبیات فارسی نماد دینفروشی و زهد ریایی است.
تلفظ
این ترکیب به صورت «قَلب وَ دَغَل» (Qalb va Daghal) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول، خود کلمهٔ «قلب و دغل» با ۷ حرف یا مترادفهایی چون «ریاکاری» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این ترکیب کنایی از واژگانی که به فریب، مکر و ریاکاری اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
ریشه هر دو کلمه عربی است، اما ترکیب عطفشدهٔ آن در زبان عربی به صورت الزور و التدلیس بیان میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و عبارات جایگزین فارسی این ترکیب شامل واژههایی چون حقه-بازی، تلبیس، سالوس، مکر و شید، ناپاکی و تزویر است.
جمعبندی و توضیح کامل قلب و دغل
عبارت «قلب و دغل» یک ترکیب کنایی و اتباعی واجد ریشههای عربی است که در تطور زبان فارسی معنایی عمیق و ادبی یافته است. این واژه در اصل به سکههای تقلبی و کمارزش و امور فاسد اشاره داشته، اما در ادبیات و عرفان به عنوان کنایهای رسواکننده برای تزویر، ریاکاری و فریب خلق به کار میرود.
شهرت اصیل این عبارت بیش از هر چیز گرهخورده به شعر خواجه حافظ شیرازی است که در بیت معروف خود، صوفیان و زاهدان ظاهرپرست را به چالش میکشد. در فرهنگ اصطلاحات ادبی، قلب و دغل نماد بارز «زهد ریایی» و دینفروشی برای کسب منافع دنیوی تلقی میشود و متضاد مفاهیمی چون صدق، صفا و اخلاص است.