یعنی چه
در متون حقوقی و عرفی، صِغار (با کسره) به افراد غیربالغ و تحت سرپرستی اشاره دارد. در متون دینی و قرآنی، صَغار (با فتحه) به عنوان کیفر و عاقبت تکبر، به معنی خواری شدید در پیشگاه خداوند به کار میرود.
مترادف
بسته به نوع تلفظ و متن، این کلمه میتواند با واژگان حوزه خردسالی و یا حوزه خواری و سرافکندگی هممعنی شود.
متضاد
واژه کبار در مقابل صِغار (به ویژه در ترکیب صغار و کبار به معنی کوچک و بزرگ) و واژه عزت در مقابل صَغار قرآنی قرار میگیرد.
تلفظ
تلفظ اول (صِغار) کاربرد عمومی و حقوقی در فارسی دارد و تلفظ دوم (صَغار) کاربرد خاص قرآنی و متون مذهبی دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان راهنمای «کودکان و خردسالان» یا «خواری و ذلت قرآنی» پرسیده میشود.
به انگلیسی
بسته به اینکه منظور اصطلاح حقوقی کودکان باشد یا مفهوم اخلاقی و دینی خواری، معادلهای انگلیسی آن کاملاً متفاوت است.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد؛ در عربی امروزی برای صِغار حقوقی بیشتر از واژه القصر استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و روان فارسی این واژه در کاربرد اول «خردسالان» و در کاربرد دوم «سرافکندگی و خواری» است.
جمعبندی و توضیح کامل صغار
واژه «صغار» از ریشه عربی (ص-غ-ر) گرفته شده و در زبان فارسی دارای دو هویت کلامی و معنایی کاملاً مجزا است. در حالت اول که با کسر صاد (صِغار) تلفظ میشود، جمع مکسر «صغیر» است. این حالت در زبان فارسی، به ویژه در اصطلاحات حقوقی، فقهی و عرفی، به معنای کودکان، خردسالان و کسانی است که هنوز به سن قانونی و بلوغ نرسیدهاند و نیاز به سرپرست دارند.
در حالت دوم که با فتح صاد (صَغار) قرائت میشود، یک مصدر قرآنی است که به معنای کوچک شدن معنوی، یعنی خواری، ذلت و فرومایگی شدید به کار میرود. این واژه در آیه ۱۲۴ سوره انعام به عنوان نماد کیفر الهی و سقوط اخلاقی مستکبران در برابر حق ذکر شده است. بنابراین، ریشه اصلی هر دو کلمه به مفهوم «کوچکی» بازمیگردد که در یکی کوچکی جثه و سن، و در دیگری کوچکی رتبه و منزلت انسانی مد نظر است.