یعنی چه
الضالین در لغت جمعِ «ضالّ» (از ریشه ض ل ل) است و به کسانی اطلاق میشود که از صراط مستقیم و مسیر راست منحرف شده، راه هدایت را نیافته یا آن را ترک کردهاند و در سرگردانی و بیراهه به سر میبرند.
تلفظ
این واژه با تشدید بر روی حروف «ض» و «ل» تلفظ میشود. در قرائت قرآن، به دلیل وجود مدّ لازم، الفِ بعد از ضاد با کشش طولانی خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ واژهٔ قرآنی به معنی گمراهان که هفت حرف دارد، «الضالین» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، برای انتقال مفهوم این واژه بیشتر از عباراتی استفاده میشود که نشاندهندهٔ انحراف از مسیر درست است.
به عربی
در کتب لغت عربی، این واژه را به کسانی تفسیر میکنند که دچار «ضلالت» (ضد هدایت) شده و مسیر اصلی را گم کردهاند. حالت رفع این کلمه «الضّالّون» است.
به فارسی
دقیقترین معادلهای فارسی برای این کلمه شامل واژههایی چون گمراهان، منحرفان، سرگشتگان، بیراهان و اهل ضلالت است.
در قرآن
مشهورترین کاربرد این واژه در آیه پایانی سوره حمد است: «غَیْرِ ٱلْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَلَا ٱلضَّآلِّینَ». در تفاسیر آمده است که ضالین کسانی هستند که از روی نادانی، غفلت یا اشتباه در تشخیص، از مسیر هدایت دور شدهاند؛ برخلاف مغضوبین که با وجود شناختِ حق، از روی لجاجت با آن دشمنی میکنند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات قرآنی، الضالین نماد انحراف فکری، بیهدفی معنوی و سرگردانی است. این واژه نشاندهنده کسانی است که بدون آگاهی و بر اثر غفلت، در مسیر باطل قدم برمیدارند.
جمعبندی و توضیح کامل الضالین
واژهٔ «الضالین» از ریشهٔ عربی «ض ل ل» به معنی گم شدن، انحراف از حقیقت و سرگردانی است. این کلمه در زبان فارسی به عنوان یک اصطلاح دینی و قرآنی کاملاً شناخته شده است و به گروهی از انسانها اشاره دارد که به دلیل جهل، غفلت یا معیارهای نادرست، صراط مستقیم را گم کرده و در بیراهه قدم میزنند.
نمود عینی و بسیار مشهور این کلمه در آیهٔ پایانی سورهٔ حمد (فاتحه) تجلی یافته است، جایی که مؤمنان در نمازهای خود روزانه بارها از خداوند میخواهند آنها را به راه کسانی که مورد خشم قرار گرفتهاند (مغضوب علیهم) و کسانی که راه را گم کردهاند (الضالین) هدایت نکند. تفکیک مفسران میان این دو گروه نشان میدهد که ضالین برخلاف مغضوبین، معمولاً از روی لجاجت و آگاهی به جنگ حق نرفتهاند، بلکه بر اثر گمراهی فکری دچار انحراف شدهاند.
در ساختار زبان فارسی و حل جدول، این کلمه معادلِ شیوای «گمراهان» است و دربرگیرندهٔ تمام مفاهیمی است که به نوعی با حیرت، سرگشتگی معنوی و دوری از صراط مستقیم پیوند دارند.