قفار یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل قفار

واژهٔ «قفار» کلمه‌ای عربی و جمعِ «قَفْر» است که به معنای بیابان‌ها و سرزمین‌های وسیع، بایر و خالی از آب و گیاه می‌باشد. این کلمه در زبان فارسی بیشتر کاربرد ادبی و کتابی دارد و برای فضاسازی محیط‌های متروک و ترسناکِ دور از تمدن استفاده می‌شود. همچنین در اصطلاحات قدیمی، اصطلاح «خبز قفار» به معنای نانی است که بدون هیچ مایه و خورش دیگری خورده شود.

بررسی‌های لغوی نشان می‌دهد که این کلمه با وجود داشتن ریشهٔ عربی، در متن قرآن کریم به کار نرفته است و نباید آن را با کلمهٔ «غفار» که از نام‌های خداوند است اشتباه گرفت. در فرهنگ و ادبیات، قفار نمادی برجسته از تنهایی، فقر، زهد و دوری از لذایذ دنیوی به شمار می‌رود.

در مجموع، شناخت این واژه به درک بهتر متون کهن فارسی و عربی کمک می‌کند و در بازی‌های کلامی و جدول نیز به عنوان یک مترادف اصیل برای دشت‌های بایر و فلوات کاربرد دارد.