یعنی چه
شکیبیدن یک فعل اصیل و کلاسیک فارسی است که به معنای خودنگهداری، خویشتنداری، آرام گرفتن و پایداری در برابر نایملاات یا انتظار برای رسیدن به هدف به کار میرود. این واژه نشاندهنده ظرفیت روحی بالا برای تحمل شرایط دشوار است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحة حرف شین و کسرة حرف کاف به صورت شَکِیبیدن (šakībidan) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه شکیبیدن به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «صبر کردن»، «تاب آوردن» یا «بردباری کردن» با تعداد ۷ حرف قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم شکیبیدن و پایداری ورزیدن از افعال و عباراتی نظیر to be patient یا to endure استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای سره و هممعنی این واژه در زبان فارسی شامل شکیفتن، طاقت آوردن، پاییدن، بردباری کردن و تحمل نمودن است. متضادهای آن نیز بیقراری کردن، ناشکیبایی و جزع نمودن هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات غنی فارسی، فعل شکیبیدن و مشتقات آن مانند شکیبایی، نماد و مظهر متانت، خویشتنداری، بلوغ روحی و استقامت در مسیر عشق و معرفت به شمار میروند؛ همانگونه که بزرگان ادب دستیابی به آرزوها را در گرو شکیبا بودن دانستهاند.
جمعبندی و توضیح کامل شکیبیدن
واژهٔ «شکیبیدن» یکی از افعال اصیل، کهن و زیبای زبان فارسی است که ریشه در زبان پهلوی (پارسی میانه) دارد. این واژه با بن مضارع «شکیب»، هستهٔ مرکزی مفاهیمی چون صبر، تحمل، بردباری و آرامش درونی را تشکیل میدهد و نشاندهندهٔ فرهنگ غنی ایرانی در ستایش پایداری و استقامت است.
در ادبیات کلاسیک و عرفانی ما، شکیبیدن صرفاً یک انفعال یا بیعملی نیست، بلکه یک فضیلت اخلاقی و توانایی روحی شگرف محسوب میشود که انسان را در برابر ناملایمات روزگار و طوفان حوادث استوار نگه میدارد. این واژه با وجود قدمت خود، همچنان مفهوم عمیق و ارزشمندی را به مخاطب منتقل میکند.