یعنی چه
لغزش در اصل به معنی سر خوردن، لیز خوردن و از دست دادن تعادل پا روی زمین بدون سقوط کامل است. در مفهوم مجازی و اخلاقی، به معنای خطا، اشتباه کوچک، سهو، گناه غیرعمدی یا انحراف موقت از مسیر درست و حق بهکار میرود.
مترادف
واژههایی مانند زلت، خطا، سهو و اشتباه نزدیکترین هممعنیها به این کلمه در جابهجاییهای زبانی و ادبی هستند.
متضاد
در کلام اخلاقی و فیزیکی، مفاهیمی که بر پایداری و درستکاری دلالت دارند، ضد این واژه محسوب میشوند.
تلفظ
این واژه به صورت لَغْزِش (لَ غْ زِ شْ / lağzeš) تلفظ میشود و اسم مصدر حاصل از مصدر فارسی «لغزیدن» است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ اصلی خود کلمه «لغزش» با ۴ حرف است. کلمات مترادف آن مانند زلت یا کبوه نیز ممکن است به عنوان پاسخ مد نظر باشند.
به انگلیسی
بسته به متن فیزیکی یا اخلاقی، معادلهای متفاوتی در انگلیسی برای آن وجود دارد.
به عربی
در زبان عربی و مفاهیم قرآنی، ریشه «ز ل ل» (مانند زلت) دقیقترین همپوشانی معنایی را با لغزش دارد.
نماد چیست
در ادبیات اخلاقی و عرفانی، لغزش به عنوان نماد مستقل اسطورهای ثبت نشده است، اما کنایه و نمادی از سستی ایمان، خطاهای کوچک اما اثرگذار، فریبهای شیطان و انحراف موقت انسان در مسیر آزمونهای الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل لغزش
واژه «لغزش» یک اسم مصدر اصیل پارسی برگرفته از فعل «لغزیدن» است که در دو قلمرو مادی و معنایی کاربرد فراوان دارد. در بعد مادی، این کلمه به معنای از دست دادن تعادل پا و لیز خوردن روی یک سطح است، اما ارزش کاربردی آن در زبان فارسی بیشتر معطوف به جنبههای اخلاقی، فقهی و عرفانی است که در آنجا به خطاهای ناخواسته، گناهان صغیره و اشتباهات ناشی از سستی لحظهای انسان اشاره میکند.
این واژه در فرهنگ قرآنی و اسلامی با واژههایی چون «زلت» و «عثرت» همپوشانی دارد و یادآور مفاهیمی چون فریب خوردن اولیه انسان (ماجرای آدم و حوا) است. از نظر ساختاری، کلمهای چهار حرفی است که متضادهایی چون ثبات، استواری و صواب را در مقابل خود میبیند و نشاندهنده ماهیت جایزالخطا بودن انسان در مسیر زندگی است.