یعنی چه
این کلمه ترکیبی از واژهٔ «الهیت» (به معنی خدایی و الوهیت) و ضمیر متصل «ـش» (به معنی او/خدا) است. این واژه به ویژگی، مرتبه و صفت خدا بودن پروردگار اشاره دارد و بیشتر به خاطر بیت معروف سعدی در دیباچه بوستان («جهان متفق بر الهیتش / فرومانده از کنه ماهیتش») در ادبیات فارسی شهرت دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت «اِ لٰ هِ یَّ تِش» (Elāhiyyateš) است که در آن حرف «ی» دارای تشدید و حرف «ت» دارای کسره است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد و به معنای خدایی او یا الوهیتش به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم الهیت و خدایی بودن او از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان و اصیل فارسی این ترکیب شامل واژههایی چون خداییِ او، خداوندیِ او و لاهوتش مِیباشد.
در قرآن
عین کلمهٔ «الهیتش» با این ساختار مصدری و ضمیر فارسی در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما ریشه اصلی آن یعنی واژه «إلٰه» به معنای معبود، به دفعات زیادی در آیاتی مانند «لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّه» استفاده شده است.
نماد چیست
این مفهوم در ادبیات عرفانی و کلامی، نمادِ وحدانیت، قدسیت، نور مطلق و فرامکان بودن ذات باریتعالی است که عقل بشر از درک حقیقت و کنه آن عاجز است.
جمعبندی و توضیح کامل الهیتش
واژه «الهیتش» از ترکیب مصدر جعلی و صناعی «الهیت» (برگرفته از ریشه عربی ا-ل-ه) و ضمیر متصل فارسی «ـش» ساخته شده است. این کلمه به طور دقیق به معنای «خداوندی او» یا «صفت معبود بودن او» است و جایگاه ویژهای در ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
شهرت اصلی این واژه در زبان فارسی به دیباچه کتاب بوستان سعدی بازمیگردد؛ جایی که او جهان را همداستان و متفق بر خدایی بودن پروردگار میداند، در حالی که همگان از درک عمیق ذات و ماهیت خداوند درماندهاند. از نظر ساختاری، این کلمه شش حرفی بوده و ابعاد کلامی و توحیدی را در شعر به نمایش میگذارد.