یعنی چه
مستکفی در لغت به معنای کفایتخواه یا کسی است که درخواست میکند کاری به حد کافی و کامل برای او انجام شود تا بینیاز گردد. این واژه یک اصطلاح کلاسیک و انتزاعی است.
تلفظ
این کلمه به صورت مُستَکفی (تلفظ مصوتهای کوتاه: مُسْـ + تَکْـ + فِی) خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول با مفهوم طالبِ کفایت یا بسندهخواه، کلمه ۶ حرفی «مستکفی» پاسخ صحیح است.
به انگلیسی
این عبارات به دقیقترین شکل مفهوم شخصِ خواهان کفایت و بسندگی را در زبان انگلیسی منتقل میکنند.
به فارسی
مترادفهای مستقیم این واژه در زبان فارسی شامل کفایتخواه و بسندهخواه هستند. همخانوادههای آن واژگانی چون مکتفی، کفایت، کافی و استکفاء میباشند و ریشه آن از کلمهی عربی «کفی» در باب استفعال است.
در قرآن
هرچند خود کلمه «مستکفی» در قرآن وجود ندارد، اما ریشهی ثلاثی آن (کفی) در قالبهای دیگری مانند آیه شریفهی «أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ» (آیا خدا برای بندهاش کافی نیست؟) به کار رفته است.
نماد چیست
این واژه به عنوان یک مفهوم انتزاعی نماد اسطورهای یا تصویری خاصی ندارد؛ با این حال در تاریخ اسلام به عنوان لقب حکومتی کاربرد داشته است، مانند «المستکفی بالله» که لقب یکی از خلفای عباسی بود.
جمعبندی و توضیح کامل مستکفی
واژه «مستکفی» از ریشهی عربی «کفی» و در باب استفعال ساخته شده است. این کلمه در اصطلاح لغوی به معنای اسم فاعلی برای شخصی است که خواهان کفایت، بسندگی و بینیازی است و از دیگری میخواهد تا امور او را به حد کمال و کفایت برساند.
اگرچه این واژه کاربرد روزمره و مدرنی در زبان فارسی امروز ندارد، اما در متون کهن، لغتنامههای رسمی و متون تاریخی (بهویژه به عنوان لقب خلفای عباسی مانند المستکفی بالله) به چشم میخورد. ریشهی این کلمه با واژههای آشنایی چون کافی، کفایت و مکتفی همخانواده است.
در ساختار مسابقات و جداول کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان یک کلمهی ۶ حرفی در پاسخ به راهنماهایی همچون «طالب بینیازی» یا «کفایتخواه» مد نظر طراحان قرار میگیرد.