یعنی چه
واژه معهود در زبان فارسی به هر امر، رفتار یا شیئی اطلاق میشود که برای مخاطب آشنا، متداول و سابقه-دار باشد. این کلمه به معنای پیمانبستهشده نیز به کار میرود و نشاندهنده چیزی است که بر اساس یک قرار یا شناخت قبلی پیش میرود.
مترادف
این کلمات همگی بار معنایی آشنا بودن، تکرار شدن و مورد قبول بودن در یک چهارچوب مشخص را منتقل میکنند.
تلفظ
این واژه با فتح ميم، سکون عین، ضم هاء و واو کشیده تلفظ میشود.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، معمولاً در پاسخ به راهنماهایی نظیر «آشنای قبلی»، «رسم شده» یا «پیمانبستهشده»، واژه ۵ حرفی معهود مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبانهای دیگر این واژه مستقیماً به مفاهیمی اشاره دارد که با سنت، عادت، شناخت قبلی و عرف جامعه گره خوردهاند.
به فارسی
به جای واژه عربی معهود، در زبان فارسی میتوان از برگردانهایی دقیق مانند «آشنا»، «همیشگی»، «روال مرسوم» یا «پیمانداده» استفاده کرد.
در قرآن
عین واژه «معهود» در متن قرآن کریم یافت نمیشود؛ با این حال، ریشه اصلی آن یعنی «ع ه د» بسیار پرکاربرد است. همچنین در تفاسیر قرآنی، تعابیری مثل «تابوت معهود» (اشاره به صندوق عهد بنیاسرائیل در آیه ۲۴۸ سوره بقره) یا «عهد معهود» (پیمان الهی با انسانها) بارها به کار رفته است.
نماد چیست
در متون ادبی و تحلیلی، معهود مظهر و نماد چارچوبهای پذیرفتهشده، نظم جاری، ثبات و هر آن چیزی است که بر اساس پیشینه ذهنی انتظارش را داریم؛ این واژه در تقابل جدی با مفاهیمی مثل بدعت، امر غریب و پدیدههای بیسابقه قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل معهود
واژه «معهود» اسم مفعول از ریشه عربی «ع ه د» است که به طور گسترده به زبان و ادبیات فارسی وارد شده است. این کلمه در اصل به معنای چیزی است که مورد عهد، پیمان یا شناخت قبلی قرار گرفته باشد و در کاربرد امروزین خود بیشتر به امور آشنا، مرسوم، متداول و همیشگی اشاره دارد که ذهن با آنها بیگانه نیست.
استفاده از این واژه در متون رسمی، حقوقی و ادبی به کلام اصالت و فخامت خاصی میبخشد. در مقابل، واژههایی مانند «نامعهود» یا «نامأنوس» برای توصیف شرایط غریب و بیسابقه به کار میروند که نشاندهنده خروج از روال همیشگی و پیشبینیپذیر زندگی است.