یعنی چه
واژه گروه به هر نوع تجمع ساختاریافته یا تصادفی از افراد، موجودات یا اشیاء اشاره دارد که به دلیل داشتن ویژگیهای مشترک، همبستگی یا اهداف یکسان به عنوان یک کل واحد در نظر گرفته میشوند.
مترادف
این کلمات همگی به مفهوم تجمع و کنار هم قرار گرفتن چندین واحد اشاره دارند که بسته به متن (سیاسی، اجتماعی، ورزشی یا نظامی) انتخاب میشوند.
متضاد
کلمات متضاد گروه بر تک بودن، جدایی از جمع و حالت انفرادی دلالت میکنند.
هم خانواده
واژه گروه یک واژه اصیل فارسی است و ریشه اشتقاقی عربی ندارد؛ اما از نظر ریشهشناختی با کلماتی مانند گره و گروهه (به معنی گلوله نخ) همریشه است و واژگان مشتقی چون گروهی و گروهبندی از آن ساخته شدهاند.
ریشه
این واژه ریشه در زبانهای ایرانی باستان دارد. در زبان پهلوی یا همان فارسی میانه به صورت grōh به کار میرفته است. در ایرانی باستان از صورت grawθwah آمده و با واژه گره (به نشانه اتصال و تجمع) پیوند معنایی عمیقی دارد.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه گروه خود یک پاسخ چهار حرفی متداول برای راهنماهایی مثل «دسته و جمعیت» است. بسته به تعداد حروف، کلماتی مانند دسته، فوج یا زمره نیز میتوانند جایگزین شوند.
به انگلیسی
بسته به این که تجمع مربوط به انسانها، اشیاء یا یک هدف خاص باشد، معادلهای انگلیسی متفاوتی استفاده میشود.
به عربی
خود واژه گروه فارسی است اما مفاهیم معادل آن بارها در قرآن و زبان عربی با کلماتی نظیر حزب، معشر و فئه برای توصیف دستههای مختلف مردم به کار رفته است.
نماد چیست
در نشانهشناسی و مفاهیم اجتماعی، گروه نماد قدرت جمعی در برابر انزوا، تکثر در عین وحدت و نظم و تقسیم نقشهاست. همچنین در علم ریاضیات، نظریه گروهها نمادی از ساختار، نظم منطقی و تقارن به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل گروه
واژه «گروه» یکی از کلمات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در فارسی میانه (پهلوی) دارد و از نظر معنایی با مفهوم اتصال، تجمع و گره خوردن پیوند دارد. این واژه به هر نوع اجتماع یا دستهای از افراد، موجودات یا اشیاء اطلاق میشود که حول یک ویژگی، هدف یا ساختار مشترک گرد هم آمدهاند.
در جامعهشناسی و نمادپردازی، گروه تجلیبخش قدرت جمعی، همبستگی و کار تیمی است؛ چرا که نشان میدهد چگونه تکثر افراد میتواند به یک وحدت منسجم و کارآمد تبدیل شود. در زبانهای دیگر مانند انگلیسی و عربی نیز معادلهای دقیق و متعددی دارد که هر کدام با توجه به بستر متن (مانند واژگان قرآنی حزب و فئه) بار معنایی خاصی به خود میگیرند.