یعنی چه
جویده حرف زدن یا جویدهجویده سخن گفتن در زبان فارسی به معنای ادا کردن نامفهوم و تکهتکه کلمات است؛ حالتی که در آن گوینده به دلیل عجله، اضطراب، خجالت یا لکنت، الفاظ را به طور کامل و شمرده بیان نمیکند و شنونده در درک آن دچار مشکل میشود.
تلفظ
این عبارت از سه واژه تشکیل شده است: جَویده (جَ.وی.دِه) به عنوان صفت مفعولی، حَرف (حَ.رف) و زَدن (زَ.دَن) که در مجموع یک فعل مرکب کنایی را میسازند.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول شرح در متن، برای راهنمای «ناواضح سخن گفتن» یا «بریدهبریده گفتن»، علاوه بر خود عبارت اصلی، واژههایی مانند «منمن کردن» یا «بلغور کردن» نیز به کار میروند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به علت و نوع ناواضح بودن کلام، از افعال متفاوتی استفاده میشود که رایجترین آنها Mumble و Slur است.
به عربی
در زبان عربی اصطلاحات گوناگونی برای توصیف این حالت وجود دارد که بیشتر بر مبهم بودن صوت یا وجود گره در زبان دلالت میکنند.
به فارسی
از واژهها و عبارات مترادف اصیل در زبان فارسی میتوان به «منمن کردن»، «گنگ صحبت کردن»، «بریدهبریده سخن گفتن» و در برخی بافتها «بلغور کردن» اشاره کرد که همگی بر عدم فصاحت دلالت دارند.
نماد چیست
این عبارت در ادبیات رفتاری و روانشناختی نمادی از حالتهای درونی منفی مانند ترس، شرمگینی، تردید یا نداشتن اعتمادبهنفس در مواجهه با دیگران به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل جویده حرف زدن
اصطلاح «جویده حرف زدن» یک تعبیر کنایی و مجازی زیبا در زبان فارسی است که ریشه در فعل «جویدن» دارد. همانطور که غذا در دهان خرد و تکهتکه میشود، کلام نیز در این حالت گویی پیش از خروج کامل از دهان، مچاله و ناقص رها میشود و به صورت ناپیوسته به گوش میرسد.
این نوع گفتار معمولاً ریشه ارگانیک ندارد و بیشتر ناشی از عوامل هیجانی و روانی مانند استرس شدید، دستپاچگی یا خجالت است. در متون معتبر لغوی مانند فرهنگ معین و عمید، این عبارت به عنوان صفت کلام نامفهوم تایید شده است و نقطه مقابل آن سخن رسا، فصیح و شمرده است.
در فرهنگ عامه و مکتوب، برای توصیف افرادی که توانایی برقراری ارتباط کلامی موثر را در یک لحظه خاص ندارند، از این تعبیر استفاده میشود تا ضعف بیان یا آشفتگی ذهنی گوینده را به تصویر بکشد.