یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی مقلوب یا اصطلاح عامیانه برای اشاره به گمانهزنی منفی و حکم کردن ناعادلانه درباره نیت و رفتار دیگران بدون داشتن مدارک کافی است. اگر به عنوان صفت برای فرد به کار رود، به معنای کسی است که مدام دیگران را پیشداوری و نکوهش میکند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب از دو جزء «بَد» (با فتح باء) و «قَضاوَت» (با فتح قاف و ضاد) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «بد قضاوت» با تعداد ۷ حرف است که به عنوان معادل داوری اشتباه یا پیشداوری استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای مفهوم قضاوت اشتباه از اصطلاحات فوق و برای قضاوت عجولانه از عبارت Jump to conclusions استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم بیشتر با اصطلاحات مرتبط با بدگمانی و عدم رعایت انصاف در داوری تعبیر میشود.
به فارسی
از نظر ریشهشناسی، این عبارت یک ترکیب دو جزیی از «بد» (با ریشه پهلوی/فارسی باستان به معنی ناخوب و زشت) و «قضاوت» (با ریشه عربی از ماده ق ض ی به معنی حکم کردن) است. معادلهای اصیل و رایج آن در فارسی شامل داوری نادرست، پیشداوری، برداشت غلط و سوءبرداشت میشود.
در قرآن
عبارت «بد قضاوت» به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما مفهوم آن تحت عنوان بدگمانی (سوء الظن) در آیاتی مانند آیه ۱۲ سوره حجرات (اجْتَنِبُوا کَثیراً مِنَ الظَّنِّ إنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إثْمٌ) و آیه ۱۲ سوره فتح (وَ ظَنَنْتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ) به شدت مورد نکوهش قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل بد قضاوت
عبارت «بد قضاوت» یک ترکیب توصیفی و اصطلاحاً عامیانه در زبان فارسی امروز است که از ترکیب واژه فارسی «بد» و کلمه عربی «قضاوت» شکل گرفته است. این اصطلاح برای توصیف موقعیتهایی به کار میرود که در آن فرد یا افرادی بدون داشتن مدارک، شواهد عینی و آگاهی کافی، اقدام به صدور حکم، پیشداوری یا گمانهزنی منفی درباره دیگران میکنند.
در فرهنگ اخلاقی و ادبی ایران، این مفهوم همواره به عنوان یک خطای شناختی و رفتاری ناپسند شناخته شده و نمادهایی مانند عینک تیره، ترازوی نامیزان یا چکش شکسته برای آن متصور است. در متون دینی نیز این رفتار با مفهوم بدگمانی یا سوءظن مترادف بوده و افراد از شتابزدگی در داوری منع شدهاند.