یعنی چه
مرتعشه صفت مؤنث از ریشه عربی است و به ویژگی یا پدیدهای اشاره دارد که در حال لرزش، نوسان یا تکانهای پیدرپی باشد.
تلفظ
این واژه به صورت مُر-تَ-عِ-شَ (murta'isha) تلفظ میشود که صیغه مؤنث واژه مرتعش است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند لرزان، لرزنده، رعشهدار و متزلزل به عنوان هممعنی این واژه ۶ حرفی به کار میروند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از صفاتی استفاده میشود که حالت نوسان یا لرزش فیزیکی و اندامی را نشان میدهند.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و از فعل «ارتعش» مشتق شده است؛ واژه مرتجفة نیز به عنوان مرادف آن کاربرد دارد.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی کلماتی چون لرزان، لرزنده، جنبان و رعشهدار هستند که حالت ناپایداری و تکان را میرسانند.
در قرآن
خودِ واژه مرتعشه یا دیگر مشتقات حاصل از ریشه لغوی «رعش» در متن و آیات قرآن کریم کاربرد مستقیم ندارند.
نماد چیست
در متون ادبی و مفاهیم استعاری، این کلمه نمادی از ترس، اضطراب شدید، عدم قاطعیت، تزلزل در تصمیمگیری و همچنین ضعف و ناتوانی جسمی ناشی از پیری یا بیماری است.
جمعبندی و توضیح کامل مرتعشه
واژه مرتعشه یک صفت با ریشه عربی (از ماده ر-ع-ش) است که به زبان فارسی وارد شده و به عنوان صیغه مؤنث کلمه مرتعش شناخته میشود. این کلمه به هر چیز یا حالتی که دچار لرزش، نوسان یا حرکتهای پیاپی و ریز باشد اشاره دارد. در مکالمات و متون فارسی، عباراتی مانند «دست مرتعش» نمونههای بارزی از کاربرد این مفهوم هستند.
از نظر معنایی، این واژه با کلماتی نظیر لرزان، متزلزل و مرتعد همپوشانی دارد و متضاد کلماتی چون ثابت، استوار و آرام است. این کلمه با وجود داشتن ریشه عربی، در متن قرآن کریم نیامده است، اما در ادبیات فارسی حضور پررنگی دارد.
در ابعاد نمادین و استعاری، مرتعشه فراتر از یک لرزش فیزیکی ساده، تجسمی از مفاهیمی چون ترس عمیق، اضطراب درونی، ناپایداری اوضاع و همچنین ضعف و سستی ناشی از کهولت سن است و حس عدم ثبات را به مخاطب منتقل میکند.