معنی
اخذ در زبان فارسی به عنوان اسم مصدر به کار میرود و به معنای گرفتن، دریافت کردن، فراگرفتن، ستاندن و به دست آوردن است. این واژه در متون قدیمی گاهی به معنای شروع کردن و آغاز نمودن نیز استفاده شده است.
یعنی چه
واژه اخذ یک واژه معمولی و کلاسیک است که در کاربردهای رسمی، حقوقی و ادبی به معنای در اختیار گرفتن، فراگرفتن علم یا اقتباس کردن مطالب و همچنین دریافت رسمی و قانونی (مانند اخذ ویزا یا اخذ رای) به کار میرود.
مترادف
واژههای هممعنی شامل گرفتن، دریافت، ستاندن، قبض، اقتباس، کسب، اتخاذ و دستگیری هستند.
متضاد
واژههای مخالف و متضاد از نظر معنایی شامل عطا، بخشش، اعطا، دادن، رد کردن، رها کردن و واگذاردن هستند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت فتح الف، سکون خ و ذال [اَخْذ] است.
به عربی
در زبان عربی این واژه مصدر ثلاثی مجرد از ریشه (أ خ ذ) است و در کاربردهای مختلف به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل گرفتن، ستاندن و به دست آوردن است.
جمعبندی و توضیح کامل اخذ
واژه «اخذ» یک اسم مصدر عربی از ریشه (أ خ ذ) است که به زبان فارسی وارد شده و در معنای گرفتن، دریافت کردن، ستاندن و به دست آوردن به کار میرود. این کلمه در حوزههای ادبی، علمی و بهویژه فقهی و حقوقی کاربرد فراوانی دارد و نشاندهنده تملک، تصرف و دریافت رسمی است.
این ماده در قرآن کریم نیز به فراوانی در صیغههای مختلف و معانی گوناگونی چون عقوبت و مجازات الهی، پیمان و میثاق، و سلطه و احاطه به کار رفته است. در زبان فارسی امروز، این واژه ساختارهای فعلی مانند «اخذ کردن» را تشکیل میدهد و با کلماتی چون مأخذ، مؤاخذه و اتخاذ همخانواده است.