یعنی چه
عابدان واژهای کلاسیک و جمع «عابد» به همراه نشانه جمع فارسی «ان» است. این کلمه به افرادی اشاره دارد که وقت و جان خود را وقف پرستش، طاعت و بندگی خالصانه خداوند میکنند و از دنیاگرایی فاصله میگیرند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «عابِدان» (ābedān) با کسره روی حرف «ب» است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه عابدان به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی چون «عبادتکنندگان» یا «پارسایان» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال معنای عابدان در زبان انگلیسی از واژگانی که به بندگی و پارسایی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
ریشه این واژه عربی (ع ب د) است و در زبان عربی به صورت العابدون یا العباد استعمال میشود.
نماد چیست
در ادبیات دینی، عرفانی و کهن فارسی، عابدان نماد و مظهر تقوا، زهد، بندگی خالص و دوری از لذتهای دنیوی هستند. البته در ادبیات عرفانی گاهی این واژه در تقابل با «رند» و «عارف» قرار میگیرد و به زهد ظاهری اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل عابدان
واژه «عابدان» از ریشه عربی «ع ب د» گرفته شده و با نشانه جمع فارسی ترکیب شده است تا به معنای پرستندگان و بندگان مطیع پروردگار باشد. این واژه در متون دینی و فرهنگ لغات جایگاه ویژهای دارد و بر افرادی دلالت میکند که زندگی خود را وقف طاعت و پارسایی کردهاند.
در ادبیات فارسی و عرفانی، عابدان علاوه بر معنای لغوی خود، حامل بارهای نمادین نیز هستند. آنها مظهر خلوتنشینی، زهد و بندگی مداوم به شمار میروند؛ هرچند گاهی شعرا میان عابد (قرین زهد ظاهری) و عارف (صاحب معرفت شهودی) تمایز قائل شدهاند.
همچنین معادلهای قرآنی این کلمه مانند «العابدون» در آیاتی نظیر آیه ۱۱۲ سوره توبه به عنوان یکی از صفات مومنان راستین و ستایششده ذکر شده است که نشاندهنده عمق مفهومی این واژه در فرهنگ اسلامی است.