یعنی چه
ترکیب «به ثغور» از حرف اضافه «به» و کلمه «ثغور» (جمع ثغر) تشکیل شده و به معنی «به سوی مرزها»، «به سرحدات» یا «در نقاط مرزی» است. واژه ثغور در اصل به دو معنای عمده به کار میرود: نخست به معنی مرزها، شکافها و گلوگاههای حساس میان دو سرزمین که نیاز به مراقبت و مرزبانی دارند، و دوم در معنی دندانهای پیشین و جلویی.
تلفظ
این کلمه به صورت «بِه ثُغور» تلفظ میشود؛ حرف ثاء دارای ضمه (ثُ) و غین دارای حرکت ضمه کشیده (غور) است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع «به ثغور» است که دقیقاً ۶ حرف دارد. همچنین واژه پایه آن یعنی «ثغور» به عنوان پاسخ برای راهنمای «مرزها» یا «دندانهای جلو» استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود واژه «ثغور» ریشه عربی دارد، در زبان عربی برای اشاره به این مفهوم از واژگانی چون الثغور، الحدود یا الأطراف استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی اصیل و روان برای این ترکیب شامل «به مرزها»، «به سرحدات»، «به کنارهها» و «به نواحی مرزی» است.
در قرآن
واژه «ثغر» یا جمع آن «ثغور» در متن قرآن کریم به کار نرفته است و مفهوم مرز در قرآن بیشتر با واژه «حدود» بیان شده است؛ اما این کلمه در احادیث و ادعیه اسلامی (مانند دعای اهل الثغور در صحیفه سجادیه برای مرزبانان) کاربرد فراوانی دارد.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و متون تاریخی، ثغور نماد خط مقدم دفاع، پایداری، مرزبانی و هوشیاری در برابر نفوذ بیگانگان است. تعبیر «حفظ ثغور» مجازاً به معنای پاسداری از مرزهای فکری، عقیدتی و امنیتی جامعه به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل به ثغور
عبارت «به ثغور» از ترکیب حرف اضافه فارسی و واژه عربی «ثغور» ساخته شده است. ثغور جمع تکسیری واژه «ثغر» است که در لغت به معنای دهانه، شکاف یا رخنه است و در کاربرد جغرافیایی و سیاسی به مرزها، سرحدات و نقاط کلیدی خطوط مقدم میان دو کشور اطلاق میشود که پادگانهای نظامی برای مراقبت در آنجا مستقر میشدهاند. معنای دیگر و فرعی این واژه نیز اشاره به دندانهای پیشین دارد.
این واژه اگرچه در متن قرآن کریم نیامده است، اما در ادبیات تاریخی، متون کهن فارسی (مانند تاریخ بیهقی) و ادعیه مذهبی مانند صحیفه سجادیه نمود بارزی دارد. ترکیب «به ثغور» در واقع به معنای حرکت به سمت مرزها یا مستقر شدن در نواحی مرزی جهت پاسداری از کیان سرزمین است.