یعنی چه
غل و غش واژهای کلاسیک به شمار میرود و دارای دو بعد معنایی است؛ در امور مادی به معنای آمیختن جنس ناخالص و کمبها با جنس خالص (مانند افزودن مس به طلا یا آب به شیر) و در امور معنوی و اخلاقی به معنای تزویر، دغلکاری، کینه پنهان و عدم خلوص نیت در گفتار و رفتار است.
مترادف
این کلمات همگی بیانگر مفهوم غش در معامله یا غل و حسد در روابط انسانی هستند.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه مجزای عربی «غِل» (با کسر غین و تشدید لام) به معنی کینه، و «غَش» (با فتح غین و تشدید شین) به معنی خیانت و ناخالصی تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ اصلی برای این مفهوم خود واژه «غل و غش» یا مترادفهایی نظیر تقلب و تدلیس است.
به انگلیسی
بسته به متن مادی یا معنوی، معادلهای متفاوتی در انگلیسی برای آن استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و اجزای آن به طور جداگانه در متون دینی و فقهی کاربرد وسیعی دارند.
جمعبندی و توضیح کامل غل و غش
ترکیب عطفی «غل و غش» از دو واژه عربی «غِل» (به معنی کینه و حسد پنهان در دل) و «غَش» (به معنی خیانت، ناخالصی و دغلکاری) ساخته شده است. این اصطلاح در زبان فارسی کاربردی گسترده یافته و به هر نوع آمیختگی غیرصادقانه، چه در کالاهای مادی و معاملات و چه در خصلتهای اخلاقی و روابط انسانی اشاره دارد.
در ادبیات فارسی، متضاد این واژه یعنی «بیغل و غش» نماد کامل صداقت، پاکی نیت، بیریایی و صمیمیت است. شاعران بزرگی مانند حافظ، ابزارِ «محک» یا بوته ذوب طلا را به عنوان نمادی برای رسوا کردن و آشکار ساختن غل و غشِ عیارِ آدمها و بازشناختن سره از ناسره به کار بردهاند.