یعنی چه
«شفاعتش» شکلِ صرفیِ واژهٔ شفاعت همراه با ضمیر متصل سوم شخص مفرد (ـش) است. این کلمه در لغت به معنی پادرمیانی، پایمردی و خواهشگری او برای آمرزش گناهان یا برآورده شدن نیازهای شخص دیگری نزد یک مقام بالاتر (مانند خداوند) به کار میرود.
تلفظ
این واژه از چهار هجا تشکیل شده و به صورت شَفاعَتِش (با کسر تاء قبل از ضمیر متصل) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «وساطت او» یا «میانجیگری او»، واژه ۶ حرفی «شفاعتش» جای میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم شفاعت و وساطت او از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، ترکیب واژه شفاعت با ضمیر غایب به صورت «شفاعته» ساخته میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی عینا از واژه شفاعت همراه با ضمیر ملکی استفاده میشود.
در قرآن
ریشه این واژه (شفع) حدود ۳۰ بار در قرآن کریم آمده است. بر اساس آیات قرآنی، شفاعتِ مستقل نفی شده اما شفاعتی که با اذن و اجازه خداوند باشد تایید گردیده است؛ مانند آیه ۲۵۵ سوره بقره: «مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ».
جمعبندی و توضیح کامل شفاعتش
واژه «شفاعتش» ترکیبی از اسم مصدر عربی «شفاعت» و ضمیر متصل فارسی «ـش» است که در مجموع به معنای پادرمیانی، میانجیگری یا عفوخواهی او برای فردی دیگر به کار میرود. ریشه لغوی این کلمه از «شَفْع» به معنی جفت شدن میآید؛ گویی شخص شفیع، آبرو و توان خود را به فرد نیازمند یا خطاکار ضمیمه میکند تا به او در جلب رضایت یا بخشش کمک نماید.
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، مفهوم شفاعت جایگاه ویژهای دارد و به عنوان نمادی از امید به رحمت واسعه الهی و مظهر آبروی پیامبر اکرم (ص) و اولیای خدا شناخته میشود. قرآن کریم اصل شفاعت را مشروط به اذن و رضایت پروردگار دانسته و آن را وسیلهای برای دستگیری از بندگان خطاکار قرار داده است.