یعنی چه
این ترکیب وصفی در ادبیات دینی و کلامی به موجودات و شخصیتهای پاک و منزه از گناه و نقص اشاره دارد. ذوات مقدسه به طور خاص برای توصیف خداوند متعال، پیامبران الهی، ائمه اطهار (ع)، فرشتگان مقرب و شخصیتهای والای آسمانی که مورد احترام شدید هستند، به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «ذَواتِ مُقَدَّسَه» (Zavāte Moghaddaseh) است.
به عربی
در زبان عربی از ترکیب «الذوات المقدسة» یا «الأشخاص المقدسون» برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن کلماتی چون پاکان، مقدسان، معصومین، انوار پاک و اولیای الهی هستند.
در قرآن
ترکیب «ذوات مقدسه» به این صورتِ جمع و در قالب یک اصطلاح ترکیبی، عیناً در متن قرآن نیامده است؛ اما واژههای سازنده آن به صورت جداگانه آمدهاند؛ مانند کلمه «ذوات» به معنی صاحبان و واژه «القدوس» و «روحالقدس» در مفهوم پاکی و قداست.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، ذوات مقدسه (به ویژه چهارده معصوم) با نمادهایی چون «نور» (بر اساس آیه نور و روایات انوار مقدسه)، «کشتی نجات» (سفینة النجاة) و «درخت طوبی» شناخته و تمثیل میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل ذوات مقدسه
عبارت «ذوات مقدسه» یک ترکیب وصفی عربی-فارسیشده است که از دو واژه «ذوات» (جمع ذات به معنی اشخاص، وجودها یا صاحبان) و «مقدسه» (به معنی پاک و منزه) تشکیل شده است. این اصطلاح در ادبیات دینی، کلامی و متون رسمی برای اشاره به عالیترین و پاکترین شخصیتهای آسمانی و مذهبی به کار میرود.
در اصطلاح مذهبی، وقتی از ذوات مقدسه سخن به میان میآید، منظور پروردگار متعال، پیامبران، ائمه اطهار (ع)، فرشتگان مقرب و نفوس پاکی هستند که از هرگونه گناه، پلیدی و نقص منزه هستند و در میان مؤمنان از بالاترین جایگاه تکریم و احترام برخوردارند.
اگرچه این ترکیب به صورت یکجا در قرآن کریم ذکر نشده است، اما ریشههای لغوی آن و مفهوم قداست و طهارت انوار الهی به کرات در آیات و روایات شریف مورد تاکید قرار گرفته و در فرهنگ عرفانی با نمادهایی چون تجلی نور و هدایت شناخته میشود.