یعنی چه
جنبه داشتن در فرهنگ عامه به معنای تابآوری، سعه صدر و توانایی هضم موقعیتهای مختلف است؛ به طوری که فرد با شنیدن یک شوخی آزرده نشود یا با رسیدن به ثروت، شهرت و مقام، رفتار منفی و مغرورانهای از خود بروز ندهد و اصطلاحاً خودش را گم نکند.
تلفظ
تلفظ این اصطلاح به صورت [جَنـْ . بـِ . داشـْ . تَنـْ] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخی برای راهنماهای «ظرفیت روانی داشتن» یا «کنایه از تحمل شوخی» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، از عبارات متفاوتی استفاده میشود؛ در حوزه شوخی اصطلاح thick skin و در حالت کلی capacity کاربرد دارد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن این مفهوم کنایی از واژه پختگی یا فعل توانایی تحمل استفاده میکنند.
به فارسی
مترادفهای دقیق این اصطلاح کنایی در زبان فارسی شامل واژگانی چون بردباری، مناعت طبع، سعه صدر، خویشتنداری، خودداری، وقار و متانت است که همگی بر بزرگمنشی و توان تحمل فرد دلالت دارند.
جمعبندی و توضیح کامل جنبه داشتن
اصطلاح «جنبه داشتن» یکی از کنایههای بسیار کاربردی و عمیق در زبان و فرهنگ فارسی است که ریشه واژگانی آن (جنبه) از زبان عربی به معنای سو و جهت گرفته شده، اما ترکیب و مفهوم امروزی آن کاملاً ساخته و پرداخته ذهن فارسیزبانان است. این عبارت در روانشناسی عامه و روابط اجتماعی، به عنوان سنجهای برای سنجش بلوغ عاطفی و ظرفیت روانی افراد در نظر گرفته میشود.
فردی که دارای جنبه است، در برابر ناملایمات، انتقادها و حتی شوخیهای تند، واکنش احساسی و افراطی نشان نمیدهد و از سوی دیگر، با به دست آوردن موقعیتهای برتر مادی یا اجتماعی، دچار طغیان و خودباختگی نمیشود. در حقیقت، این اصطلاح تعادلی رفتاری را توصیف میکند که مانع از جوگیر شدن یا فروپاشی روانی فرد در شرایط متغیر زندگی میگردد.