یعنی چه
واژه لکفور یک اصطلاح و ترکیب قرآنی است که از دو بخش «لَـ» (حرف تأکید به معنیِ قطعاً/مسلماً) و «کَفُور» (صفت مبالغه از ریشه کفر، به معنی بسیار حقناشناس) تشکیل شده است. این عبارت برای توصیف اوج ناسپاسی و فراموشکاری انسان در برابر نعمات الهی به کار میرود.
تلفظ
این کلمه به صورت لَ کَ فُور (la-ka-fūr) تلفظ میشود که در آن حرف لام و کاف دارای فتحه هستند و فاء به واو کشیده (ضمه بلند) متصل است.
در جدول
در مسابقات جدولی، این واژه دقیقاً ۵ حرف دارد و در متون کهن یا سؤالات مذهبی به عنوان صفت انسانِ بسیار ناسپاس و حقناشناس پرسیده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم صفت مبالغه همراه با تأکید، از قیدهای شدت در کنار واژه ungrateful استفاده میشود.
به عربی
این ساختار کاملاً عربی و فصیح است که در آن لام ابتدا برای تأکید بر سر صفت مبالغه بر وزن فعول آمده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای انتقال این مفهوم قرآنی، از واژه نانکور (وامواژه فارسی نمککور) به همراه قیدهای تأکید استفاده میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل لکفور
واژه «لکفور» یک مدخل مستقل در لغتنامههای اصیل زبان فارسی به شمار نمیرود، بلکه یک ترکیب تأکیدی قرآنی و عربی است که به واسطه ترجمه و تفسیر آیات در متون کهن و ادبیات دینی ما وارد شده است. این اصطلاح از پیشوند تأکیدی «لَـ» و کلمه «کَفُور» ساخته شده و معنای دقیق آن «قطعاً بسیار ناسپاس» یا «بیشبهه کفرانکننده نعمت» است.
این عبارت دقیقاً با همین ساختار ۵ حرفی در چندین آیه از قرآن کریم (مانند آیه ۶۶ سوره حج و آیه ۱۵ سوره زخرف) برای نکوهش طبع فراموشکار بشر به کار رفته است؛ انسانی که در سختیها خدا را میخواند اما پس از رسیدن به آسایش، منبع برکت را فراموش میکند. در فرهنگ اسلامی، لکفور نماد بارز حقناشناسی، جحود و منفعتطلبی است.
بنابراین اگر در طراحهای جدول یا متون مذهبی با این واژه مواجه شدید، ریشه آن را باید در زبان عربی و مباحث اخلاقی مرتبط با کفران نعمت جستجو کنید. واژههایی نظیر کافور (ماده معطر) یا کفور (بدون لام تأکید) نزدیکترین کلمات از نظر املایی به آن هستند، اما معنای اصطلاحی و کاربردی لکفور، صراحت در ناسپاسی شدید دارد.