یعنی چه
این واژه در زبان عربی ریشه دارد و به دو صورت معنا میشود: نخست به عنوان صفت تفضیلی بر وزن «افعل» به معنی تنگدستتر و فقیرتر؛ دوم به عنوان اسم و جمع مکسر کلمه «فلس» به معنی پولهای کمارزش، پشیزها و پولکهای ماهی.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «اَفلَس» (با فتح الف و لام، و سکون فاء و سین) است. نباید آن را با واژه «اِفلاس» که مصدر است اشتباه گرفت.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدولها بر اساس تعداد حروف، خود واژه «افلس» با ۴ حرف است که با مفاهیمی مثل پشیزها یا فقیرتر متناسب است.
به انگلیسی
در نقش صفت تفضیلی معادل Poorer یا Most bankrupt است و در نقش اسم جمع معادل Small coins یا Pence قرار میگیرد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل واژههای «تهیدستتر»، «بیچیزتر» و در حالت جمع «پشیزها» و «پولهای کمارزش» میشود.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، این کلمه نماد بارز فقر شدید، خالی شدن از توان مالی و بیارزشی مادی است؛ مانند ضربالمثل معروف «افلس من طنبور بلا وتر» که به اوج بیچیزی اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل افلس
واژه «افلس» ریشه در زبان عربی و سه حرف «فلس» دارد و در فرهنگ لغات به دو شکل کاربرد دارد. در حالت اول، صفت تفضیلی است و به فردی اشاره میکند که داراییاش به پایینترین حد ممکن رسیده و از همه فقیرتر و تنگدستتر است. در حالت دوم، این واژه جمع مکسر کلمه «فلس» بوده و به معنای پولهای سیاهی است که ارزش بسیار ناچیزی دارند.
گاهی در زبان عامیانه یا برخی متون، این کلمه با واژه «افلاس» (به معنی ورشکستگی) به دلیل شباهت ظاهری اشتباه گرفته میشود، اما از نظر ساختار دستوری و معنایی کاملاً مستقل است. واژه افلس در متن قرآن به کار نرفته، اما در ادبیات و ضربالمثلهای کهن عربی و فارسی به عنوان نماد و مظهر تهیدستی مطلق شناخته میشود.