یعنی چه
در اصطلاحات فلسفی، منطقی و حقوقی، به امری گفته میشود که خود بلاواسطه، بدون فاصله و مستقیماً در به وجود آمدن یا رخ دادن یک پدیده یا معلول اثر میگذارد. این واژه به عنوان یک مفهوم کلاسیک تعریف میشود و در مقابل علت بعید یا باواسطه قرار میگیرد.
تلفظ
این ترکیب وصفی به صورت کسرِ اضافه در کلمه اول تلفظ میشود: عِلْلَتِ قَریب.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول که در شمارش حروف بدون احتساب فضا، ۷ حرف دارد. گزینههای جایگزین نیز بر اساس تعداد حروف آورده شدهاند.
به انگلیسی
در نظامهای حقوقی انگلیسیزبان، اصطلاح Proximate cause به دقیقترین شکل ممکن مفهوم رابطه سببیت مستقیم با ضرر را میرساند.
به عربی
ریشه این واژه کاملاً عربی بوده و از ترکیب دو واژه «علّة» (منشأ/دلیل) و «قریب» (نزدیک) تشکیل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل علت قریب
اصطلاح ترکیب وصفی «علت قریب» ریشه در فلسفه اسلامی و منطق ارسطویی دارد و به آخرین حلقه از زنجیره علتها پیش از تحقق معلول اشاره میکند. در ادبیات حقوقی، این واژه قرابت معنایی بسیار شدیدی با «سبب قریب» دارد و برای احراز رابطه مستقیم میان رفتار یک فرد و ضرر وارده به کار میرود؛ به طوری که دادگاه بتواند مسئولیت را مستقیماً متوجه عامل کند.
به عنوان یک مثال ملموس و سنتی برای درک این مفهوم، اگر شخصی با دست خود کلیدی را بچرخاند، حرکت دست او علت قریب برای چرخش کلید محسوب میشود، در حالی که تصمیم ذهنی او برای حرکت دادن دست، علت بعید یا باواسطه به شمار میرود. در نظامهای حقوقی معاصر نیز تفکیک میان این دو نوع علت، اساس تعیین مسئولیت مدنی و کیفری است.
اگرچه خود این ترکیب ساختاریافته در متن قرآن کریم عیناً به کار نرفته است، اما جزء دوم آن یعنی واژه «قریب» بارها با مفاهیمی نظیر نزدیکی رحمت الهی یا زمان وقوع اتفاقات استفاده شده است. در نمودارهای منطقی و زنجیرههای علّی، این مفهوم معمولاً به صورت یک پیکان مستقیم و بدون واسطه به سمت هدف نمایش داده میشود.