یعنی چه
آبکش پسین (یا آوند آبکش ثانویه) بافتی زنده و آوندی در گیاهان دانه دار (عمدتاً دولپهایهای چوبی) است که در پی رشد پسین یا همان افزایش قطر گیاه، توسط مریستم پسین (کامبیوم آوندساز) به سمت خارج ساقه یا ریشه تولید میشود. وظیفه اصلی این بافت، انتقال مواد غذایی آلی و کربوهیدراتها (مانند ساکارز) یا همان شیرهٔ پرورده از اندامهای مصرفکننده و فتوسنتزکننده به سایر بخشهای گیاه است.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [آ بْ کِ شِ پَ سی نْ] (āb-keš-e pasīn) است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کشوری و زیستشناسی، عبارت «آبکش پسین» دقیقاً دارای ۸ حرف است.
به انگلیسی
در متون علمی و تخصصی زیستشناسی، اصطلاح انگلیسی این بافت گیاهی برابر با Secondary phloem است.
به عربی
در زبان عربی و کتابهای زیستشناسی عربزبان، به آوند آبکش، «اللحاء» و به نوع پسین یا ثانویه آن «اللحاء الثانوي» میگویند.
نماد چیست
در نمودارها، ساختارهای مقطع طولی و عرضی گیاهان و فرمولهای بافتشناسی، این بافت را به اختصار با نماد تخصصی $Ph_2$ یا $2^\circ\text{ Phloem}$ نمایش میدهند که نشاندهنده مرتبه ثانویه یا پسین بودن آوند آبکش است.
جمعبندی و توضیح کامل آبکش پسین
عبارت «آبکش پسین» یک اصطلاح کاملاً علمی، تخصصی و مصوب در حوزه گیاهشناسی و بافتشناسی گیاهی است. این بافت در گیاهانی که رشد چوبی و قطری دارند (مانند درختان دو لپهای و بازدانگان) به وجود میآید. بر خلاف رشد نخستین که طول گیاه را زیاد میکند، رشد پسین به ضخامت ساقه و ریشه میافزاید و کامبیوم آوندساز با فعالیت خود، آوندهای آبکش جدیدی را در لایههای بیرونیتر تولید میکند که به آنها آبکش پسین میگویند.
وظیفه حیاتی این بافت سلولی، جابهجایی فرآوردههای فتوسنتزی یا همان شیره پرورده از برگها به سمت ریشهها و سایر اندامهای ذخیرهای است. دیواره سلولی این آوندها ساختاری غربالی و سوراخدار دارد که وجه تسمیه واژه «آبکش» در زبان فارسی نیز از همین شباهت ظاهری گرفته شده است.