یعنی چه
به عکاسان یا خبرنگاران آزاد و بسیار سمجی گفته میشود که بدون اجازه، زندگی خصوصی، رفتوآمدها و لحظات شخصی افراد مشهور (مانند هنرمندان، ورزشکاران و سیاستمداران) را تعقیب میکنند تا از آنها عکسهای غافلگیرکننده تهیه کرده و به رسانهها و مجلات زرد بفروشند. این واژه در فضای مجازی و دنیای امروز به عنوان نماد نقض حریم خصوصی سلبریتیها شناخته میشود. برای مثال، وقتی یک بازیگر معروف در حال قدم زدن در یک کافه خصوصی با خانوادهاش است و شخصی با لنزهای بلند از دور و بدون اجازه از او فیلم و عکس تهیه کرده و در اکسپلور اینستاگرام پخش میکند، رفتار او یک فعالیت پاپاراتزیگونه است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «پاپاراتزیا» است که در واقع شکل جمع یا عامیانهای از واژه ایتالیایی و انگلیسی Paparazzi محسوب میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان عکاسان سمج سلبریتیها یا شکارچیان عکس پنهانی، کلمه «پاپاراتزیا» با ۱۰ حرف یا «پاپاراتزی» با ۸ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Paparazzi برای اشاره به این گروه از عکاسان استفاده میشود که ریشه در زبان ایتالیایی دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق و مصوب برای این واژه وجود ندارد، اما در ادبیات رسانهای از عباراتی چون «عکاس زرد»، «عکاس خبری جنجالی»، «خبرنگار تطفلی» یا «شکارچیان عکس سلبریتیها» استفاده میشود.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ عمومی و رسانهای نماد تهاجم به حریم شخصی افراد، فضولی مدرن، دوربینهای مخفی با لنزهای تله بزرگ و تجاریسازی زندگی خصوصی افراد مشهور است.
معنی انگلیسی/خارجی
واژه اصلی Paparazzi یک کلمه بیگانه (ایتالیایی/انگلیسی) است. ریشه آن به کلمه Paparazzo در یکی از گویشهای ایتالیایی برمیگردد که به معنی «پشه سمج و مزاحم» است. این اصطلاح پس از اکران فیلم سینمایی شاهکار «زندگی شیرین» (La Dolce Vita - 1960) ساخته فدریکو فلینی که در آن شخصیت یک عکاس سمج به نام پاپاراتزو حضور داشت، در سراسر جهان برای این دسته از عکاسان رواج یافت و پاپاراتزیا شکل تغییریافته محاورهای آن در فارسی است.
جمعبندی و توضیح کامل پاپاراتزیا
واژه پاپاراتزیا در واقع شکل غیررسمی و محاورهای برگرفته از واژه بینالمللی «پاپاراتزی» است. این واژه به عکاسان و خبرنگاران مستقلی اشاره دارد که کارشان تعقیب مخفیانه و مداوم افراد مشهور و سلبریتیها برای ثبت تصاویر ناب و گاه افشاگرانه از زندگی خصوصی آنهاست تا این تصاویر را با قیمتهای گزاف به رسانهها و نشریات زرد بفروشند.
ریشه این اصطلاح به سینمای ایتالیا و فیلم معروف «زندگی شیرین» فدریکو فلینی بازمیگردد که به دلیل شباهت رفتار این عکاسان به حشرات و پشههای سمج، این نام روی آنها ماندگار شد. امروز این واژه در ادبیات رسانهای فارسی نیز کاملاً جا افتاده و بار معنایی منفی و انتقادی دارد که به تجاوز به حریم خصوصی سلبریتیها و پیامدهای منفی شهرتزدگی اشاره میکند.